สถาบันศึกษา ปอเนาะ

สถาบันศึกษา ปอเนาะ http://www.pundok.com/index.php ร่วมมือ พัฒนากูโบ โดย นักเรียนปอเนาะ และชาวบ้าน <img src="images/emoticons/new.gif" width="30" height="15" border="0" alt="" /> http://www.pundok.com/index.php?entry=entry080905-100940

ภาพบรรยากาศของกิจกรรม การร่วมมือกัน ระหว่างนักเรียนปอเนาะ กับชาวบ้าน โดยเป็นการร่วมแรงร่วมใจ ในการพัฒนากุโบ

]]> คุณค่า ของการ สำนึกผิด <img src="images/emoticons/new.gif" width="30" height="15" border="0" alt="" /> http://www.pundok.com/index.php?entry=entry080902-201221

มีสิ่งๆ หนึ่งที่เกิดขึ้น เสมือนเป็นจุดสีดำ อยู่บนหัวใจของมนุษย์ ซึ่งผู้ศรัทธาทุกคนไม่ปรารถนาจะให้มันเกินขึ้นในหัวใจของตนเอง นั่นคือจุดสีดำ อันเกิดจากการกระทำความผิด

แท้จริง อัลลอฮฺตะอาลา ทรงสร้างมนุษย์มาในสภาพที่อ่อนแอ และในความอ่อนแออย่างหนึ่งของมนุษย์ก็คือ เขามักจะเป็นผู้ที่ล่วงละเมิดต่อ ตนเอง เพราะพลาดพลั้งกระทำความผิดอยู่เสมอ โดยเฉพาะในสภาพสังคมปัจจุบัน ที่เต็มไปด้วยความเสื่อมโทรมทางศีลธรรม และสิ่งเย้ายวนอารมณ์ใคร่ ใฝ่ต่ำต่างๆ ที่หล่อหลอมให้ความศรัทธาอันบริสุทธิ์ ในหัวใจของมนุษย์ต้องเสื่อมถอย และง่ายต่อการถลำลึก ไปสู่การกระทำความผิดในที่สุด

สาเหตุส่วนหนึ่ง ที่ทำให้ผู้ศรัทธาต้องเผลอตัวกระทำความผิดได้แก่ การที่เขามีชีวิตอยู่ในสภาพสังคม ที่ห้อมล้อมไปด้วยการทำบาป การอยู่ใน สภาพแวดล้อมที่ห่างไกลจากบรรยากาศแห่งอิสลาม ขาดกลุ่มพี่น้อง ที่มีความศรัทธาอันเข้มแข็ง ที่คอยแนะนำตักเตือนกันไปสู่ความดีและห้าม ปรามยับยั้งกันจากความชั่ว การวุ่นวายอยู่กับการแสวงหาทรัพย์สินเงินทอง เพลิดเพลินอยู่กับลัทธิบริโภคนิยม ความสะดวกสลาย ความฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือยต่างๆ ฯลฯ ที่สำคัญอีกประการหนึ่งก็คือ การขาดความรู้ ความเข้าใจในอิสลามอย่างถ่องแท้ และขาดการยึดมั่นอยู่กับอิสลามอย่าง เหนียวแน่น

หากผู้ศรัทธารคนใด ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้เป็นเวลาเนิ่นนาน พลังแห่งความศรัทธาของเขา ก็จะอ่อนลงเรื่องๆ ถึงขนาดทำให้เขาหมดแรงที่ จะยับยั้งความชั่วที่เข้ามาในรูปแบบต่างๆ เพราะเกิดความรู้สึกเคยชินกับสิ่งเหล่านี้ จนเหมือนเป็นเรื่องปกติ และพลาดพลั้งไปสู่การกระทำผิด ทำชั่ว ทำบาป อย่างต่อเนื่อง จนในที่สุดหัวใจทั้งดวงของเขาก็ดำสนิท และมืดบอดไม่รับรู้สัจธรรมใดๆ

ด้วยความโปรดปรานที่อัลลอฮฺตะอาลา ทรงมีต่อบ่าวที่พระองค์ทรงสร้าง และทรงรอบรู้ยิ่งถึงสภาพที่อ่อนแอของมนุษย์ พระองค์จึงได้ทรง ประวิงเวลาไว้ ไม่รีบด่วนลงโทษเขาอย่างรุนแรง เหมือนเช่นประชาชาติก่อนๆ เพื่อให้เขาได้สำนึกผิดกลับเนื้อกลับตัว และไปพบกับพระองค์ใน สภาพที่สะอาดปราศจากความผิด ตราบที่ลมหายใจของเขา ยังไม่ถึงลูกกระเดือก และดวงตะวันยังไม่ขึ้นทางทิศตะวันตก ดังที่ท่านอบูอับดุรเราะ หฺมาน อับดุลลอฮฺ บุตร อุมัรฺ บุตร อัลค็อฏฏ็อบ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮฺ เล่าว่า ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ได้กล่าวว่า

"ความจริงอัลลอฮฺ จะทรงรับการสำนึกผิดของบ่าว ตราบที่วิญญาณยังไม่ถึงลูกกระเดือก" (รายงานโดยติรมิซีย์ กล่าวว่าเป็นหะดีษหะซัน)

และเล่าจากท่านอบูมูซา อับดิลลาฮฺ บุตร กอยส์ จากท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ว่า

"ความจริงอัลลอฮฺ จะทรงแบมือของพระองค์ ในเวลากลางคืน เพื่อรับการสำนึกผิด ของผู้ที่ทำความชั่วในเวลากลางวัน และจะแบมือของพระองค์ในเวลากลางวัน เพื่อรับการสำนึกผิด ของผู้ที่ทำความชั่วในเวลากลางคืน จนกว่าดวงตะวันจะขึ้นทางทิศที่มันตก" (รายงานโดยมุสลิม)

และเล่าจากท่านอบูฮัมซะฮฺ อนัส บุตร มาลิก อัลอันศอรี ร๋อฎิยัลลอฮุอันฮฺ ซึ่งเป็นคนรับใช้ของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ว่า

"อัลลอฮฺทรงดีใจ ที่บ่าวของพระองค์สำนึกผิดยิ่งกว่า (ความดีใจของ) คนหนึ่งในพวกท่านที่พบอูฐของตนอย่างบังเอิญ โดยที่มันไปจากเขา ขณะอยู่ในแผ่นดินที่เวิ้งว้าง" (รายงานโดยบุคอรีย์ และมุสลิม)

นอกจากนี้ในรายงานหะดีษ ของท่านอิหม่ามมุสลิม ยังได้เล่าถึงคุณค่าของการสำนึกผิด ของหญิงผิดประเวณี (ซินา) คนหนึ่งจากเผ่าญุฮัยนะฮฺ ซึ่งนางได้มาสารภาพผิดต่อท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม และขอให้ท่านลงโทษนาง ในสภาพที่นางกำลังตั้งครรภ์ อันเกิดจากการผิดประเวณี โดยนางกล่าวว่า

"โอ้ท่านรสูลุลลอฮฺ ฉันได้กระทำความผิด ถึงขั้นที่ต้องถูกลงโทษ ขอท่านได้ลงโทษฉันเถิด ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะ ซัลลัม ได้เรียกผู้ปกครองของผู้หญิงคนนั้นมา แล้วกล่าวว่า ท่านจงสุภาพต่อนางเถิด เมื่อนางคลอดบุตรแล้ว จงนำตัวมาหาฉัน ผู้ปกครองของหญิง คนนั้นได้ปฏิบัติตามคำสั่ง หลังจากนั้นท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม จึงได้สั่งให้ลงโทษนาง โดยเสื้อผ้าของนาง ได้ถูกรวบไว้อย่างรัดกุม หลังจากนั้น นางจึงถูกขว้างจนเสียชีวิต และท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ได้นมาซศพของนาง ท่านอุมัร ร่อฎิยัลลอฮุอันฮฺ จึงได้กล่าวแก่ ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ว่า ท่านรสูลุลลอฮฺ ท่านนมาซศพนางหรือ ทั้งที่นางผิดประเวณี? ท่านตอบว่า นางได้สำนึกผิดแล้ว เป็นการ สำนึกผิด ที่ถ้าหากนำไปเฉลี่ยแบ่งให้ชาวมะดีนะฮฺ เจ็ดสิบคนก็จะสามารถแบ่งได้ทั่วกัน ท่านเคยพบว่ามีสิ่งใดประเสริฐ ยิ่งกว่าการที่นางยอมอุทิศ ตนเองเพื่ออัลลอฮฺ ผู้ทรงยิ่งใหญ่และเกรียงไกรบ้างไหม?"

เมื่ออัลลอฮฺตะอาลา ผู้ทรงอภัยยิ่ง ทรงประทานความเมตตา แก่ผู้สำนึกผิดอย่างมากมายถึงเพียงนี้แล้ว จึงถึงเวลาแล้วที่บ่าวผู้ฟุ่มเฟือยในการ กระทำความผิด จะได้ถอนตัวออกจากการทำชั่ว ทำบาป และสำนึกผิดกลับเนื้อกลับตัว สู่อัลลอฮฺตะอาลาอย่างแท้จริง เพราะอัลลอฮฺตะอาลาเป็น ผู้ทรงอภัยให้เสมอ ตราบที่เขาไม่ได้ตั้งภาคีต่อพระองค์ ดังที่ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ได้กล่าวไว้ โดยเล่าจากท่านอนัส ร่อฎิยัลลอฮุอันฮฺ ว่า

"อัลลอฮฺผู้ทรงสูงส่งได้ตรัสว่า บุตรอาดัม (มนุษย์) เอ๋ย! ตราบใดที่เจ้าขอ (ดุอาอฺ) และมีความหวังจากฉัน ฉันจะอภัยให้ ในความผิดที่เจ้าได้กระทำ และฉันจะไม่สนใจอีก บุตรอาดัม (มนุษย์) เอ๋ย! แม้ว่าความผิดของเจ้าจะสูงเท่าชั้นฟ้า หลังจากเจ้าขออภัยโทษจากฉัน แล้ว ฉันก็อภัยให้แก่เจ้า บุตรอาดัม (มนุษย์) เอ๋ย! ถ้าเจ้ามายังฉันด้วยบาปเต็มแน่นเท่าพิภพ แล้วเจ้ามาหาฉัน โดยที่เจ้าไม่ได้ตั้งภาคีใดๆ กับฉัน แน่นอน ฉันจะให้อภัยแก่เจ้าด้วยการอภัยที่เท่าพิภพเช่นกัน" (รายงานโดยติรมิซีย์ กล่าวว่าเป็นหะดีษหะสันเศาะหี้หฺ)

และอัลลอฮฺตะอาลา ได้ทรงตรัสไว้ในอัลกุรอานว่า

"จงกล่าวเถิด (มุหัมหมัด) ปวงบ่าวของฉันเอ๋ย! บรรดาผู้ละเมิดต่อตัวของพวกเขาเอง พวกท่าน อย่าได้หมดหวังต่อพระเมตตาของอัลลอฮฺ แท้จริงอัลลอฮฺนั่น ทรงอภัยความผิดทั้งหลายทั้งมวล แท้จริงพระองค์นั้นเป็นผู้ทรงอภัย ผู้ทรงเมตตาเสมอ" (อัซซุมัรฺ : 53)

โดย อุมมุ อะมีเราะฮฺ
ร่มเงาอิสลาม ฉบับที่ 31 กุมภาพันธ์ 2550
คัดลอกจาก หนังสือพิมพ์ประชาชาติอิสลามออนไลน์
]]> ทำอย่างไร ให้ เด็ก รัก มัสยิด <img src="images/emoticons/new.gif" width="30" height="15" border="0" alt="" /> http://www.pundok.com/index.php?entry=entry080819-113427

....... พ่อแม่ทุกคนย่อมมีความรักลูกเป็นธรรมดา และต้องการให้ลูกเป็นคนดี เติบโตมาอย่างมีคุณธรรม และพ่อแม่ยังเห็นต่อไปอีกว่า มัสยิดน่าจะมีบทบาทสำคัญ ในการปลูกฝังคุณธรรม ให้แก่บุตรหลานของตน

....... ข้อสำคัญก็คือทำอย่างไรให้เด็ก ๆ ได้มีโอกาสสัมผัสกับมัสยิดอย่างสนิทสนมกลมกลืนไม่ตะขิดตะขวง หรือเขินอาย เมื่อเข้ามัสยิดเพราะเมื่อเด็ก ๆ เกิดความรักมัสยิดแล้ว ก็ชอบที่จะอยู่ใกล้มัสยิดอย่างไม่มีความกลัว หากถึงขั้นนี้เด็ก ๆ จะได้รับการอบรม และฝึกฝนให้เป็นคนมีคุณธรรมทางศาสนาในที่สุด

....... ก่อนที่เด็กจะรักมัสยิด ย่อมจะต้องมีองค์ประกอบหลายประการ และที่สำคัญ จะต้องได้รับความร่วมมือจากหลายฝ่าย ไม่ว่าพ่อแม่ ครอบครัว ผู้บริหารมัสยิด และสังคมโดยส่วนรวม สื่อที่จะเพราะความรักมัสยิดแก่เด็ก ๆ พอจะประมวล ได้ดังนี้ คือ

ประการที่หนึ่ง
....... เด็กควรจะเห็นภาพการตอบรับเสียงอาวานในทันทีโดยพ่อแม่ พี่ ๆ และสมาชิกในครอบครัว โดยมีการเตรียมพร้อม สำหรับการไปมัสยิดด้วยการอาบน้ำ ละหมาด แต่งตัว ก่อนจะมีการอาซาน ครั้นเสียงอาซานที่มัสยิดดังขึ้น คนในครอบครัวต่างรีบเร่งไปมัสยิดอย่างพร้อมเพรียง ภาพเช่นนี้หากเกิดขึ้นบ่อยครั้ง อย่างต่อเนื่องต่อหน้าสายตาของเด็ก ๆ ย่อมส่งผลอันดีงามแก่เด็ก ๆ อย่างมาก จนกระทั่งพอเด็กเริ่มพูดได้ เห็นพ่อแม่ พี่ ๆ ที่ทำล่าช้า เมินเฉยต่อเสียงอาซาน เด็กจะกล่าวทันทีว่า "อาซานแล้ว" "อาซานแล้ว" และถ้าเด็กพอจะเดินได้ จะติดตามพ่อแม่ทันที เพื่อจะเห็นภาพต่างๆ ที่มัสยิดที่เขาได้ยินเสียงทุกวี่วัน

....... ในทางตรงกันข้ามภาพที่เด็กเห็นแต่ละวัน มีแต่ความโง่เขลาของพ่อแม่พี่น้องในครอบครัว เมื่อได้ยินเสียงอาซาน ก็ไม่มีการขยับเขยื้อน ภาพเช่นนี้ มีแต่เพิ่มความโง่ให้แก่เด็ก ๆ มัสยิดหรือเสียงอาซานจึงกลายเป็นสิ่งน่ากลัวของเด็กไปในที่สุด

....... พระมหาคัมภีร์อัลกุรอานได้ประกาศความหมายนี้ อย่างชัดเจนคือ "อัลเลาะห์ทรงอนุญาต ให้เปร่งเสียงรำลึกสดุดีพระองค์ ในมัสยิดได้ตลอดเวลา การค้าซื้อของ ต้องไม่มีผลทำให้มนุษย์ขาดการรำลึกถึงอัลเลาะห์ และการดำรงละหมาด" (อันนูร 36)

....... โองการบนนี้แสดงให้เห็นว่า การทำมาหากินต้องไม่ทำลายโอกาส ที่จะไปละหมาดที่มัสยิด แล้วพ่อแม่ คนในครอบครัว จะไม่ทำละหมาดเพราะรายการทีวี หรืออื่นใดจะเป็นการสมควรในความเป็นมุสลิมหรือ

ประการที่สอง
....... เด็กควรจะได้รับฟัง พ่อแม่ พี่น้อง พูดถึงเรื่องความประเสริฐของมัสยิด และความดีของคนละหมาด ตลอดจนโทษของคนทิ้งละหมาด โดยเฉพาะเกียจคร้านในการไปละหมาดที่มัสยิด ได้ชื่อว่าเป็นคนพวกเดียวกับ คนประเภทหน้าไหว้หลังหลอก เมื่อเด็ก ๆ ได้รับฟังเรื่องอย่างนี้ กอร์ปกับเห็นภาพการกระตือรือร้นของครอบครัว เพื่อบ้าน และสังคมไปมัสยิด จะทำให้เด็กเกิดความรักมัสยิดชอบที่จะไปมัสยิดกับเขาด้วย

ประการที่สาม
....... ผู้ใหญ่ในครอบครัว เช่น พ่อแม่หรือพี่ ๆ ควรจะนำเด็กไปมัสยิดด้วย ตามความเหมาะสมจนทำให้เด็ก เกิดความคุ้นเคยกับผู้คนที่มาละหมาด มีความสนุกสนานที่ได้อยู่ท่ามกลางผู้คนในมัสยิด และบางวาระที่ผู้ใหญ่ฟังการบรรยาย หรือการอบรมที่มัสยิด เด็ก ๆ ก็จะได้มีโอกาสมีส่วนร่วมด้วย อันจะมีส่วนทำให้เด็กขอบที่จะมัสยิดในที่สุด

ประการที่สี่
....... เมื่อเด็กไปมัสยิดอิหม่าม กรรมการมัสยิด ครอบครัว หรือผู้ร่วมละหมาด จะต้องพยายามทำดีแสดงความสนิทสนม และเอ็นดูเด็กเหล่านั้น อย่าแสดงท่าที หรือกล่าววาจาในทำนองก้าวร้าว หรือรังเกียจเมื่อเห็นเด็กทำอะไรผิดพลาด แต่ให้ยิ้มแย้ม อธิบายและตักเตือนด้วยความอ่อนน้อม การแสดงแก่เด็ก ๆ อย่างนี้ทำให้เด็กเกิดความสนิทสนมกับคนที่มามัสยิด และอยากจะมาบ่อย ๆ เพราะมีแต่คนรัก คนเอาใจใส่ แต่ถ้ากระทำกับเด็ก ๆ ในทำนองดุด่า หรือขู่ให้กลัว จะทำให้เด็ก เกิดความตกใจหนีกลับบ้าน เพราะที่บ้านมีเสรีมากกว่า และนั่นก็หมายความว่าเด็กคนนั้น จะไม่ชอบมามัสยิดอีกเลย

....... การปฏิบัติของท่านศาสดา อิหม่ามผู้ยิ่งใหญ่แก่หลานสาวอุมามะห์และหลานชายหะซันกับฮูเซ็น ตลอดจนการทำละหมาดอย่างรวบรัดของท่าน เมื่อได้ยินเสียงเด็กร้อง ดังที่ได้กล่าวแล้วข้างตัน นับเป็นแบบฉบับอันดีงามแก่อิหม่าม หรือมุสลิมทุกคนที่จะปฏิบัติต่อเด็ก ๆ ในมัสยิด

....... ไม่เพียงกับเด็ก ๆ เท่านั้นที่ท่านศาสดาพูดจา และกระทำกับเขาเหล่านั้นอย่างนุ่มนวล แม้กับคนผู้ใหญ่ท่านก็ปฏิบัติอย่างสุภาพเช่นกัน อย่างกับกรณีมีอรับชนบทคนหนึ่ง ยืนปัสสาวะข้างกำแพงในมัสยิด บรรดาสาวกเห็นเข้ า ก็พากันกล่าวในทำนองขับไล่ ท่านศาสดาบอกห้ามสาวกมิให้ทำเช่นนั้น เพียงเอ่ยว่าขอให้เขาปัสสาวะเรียบร้อยเสียก่อน แล้วกล่าวแก่ชายคนนั้นว่า "อันมัสยิดนั้นไม่สมควรจะปัสสาวะและทำให้สกปรก มัสยิดนั้น เป็นสถาบันเพื่อรำลึกถึงอัลเลาะห์ ละหมาด และอ่านอัลกุรอาน" จากนั้นท่านก็ใช้ให้สาวกคนหนึ่ง เอาน้ำไปราดทำความสะอาดตรงจุดดังกล่าว

....... นี่ก็เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งที่แสดงให้เป็นว่าท่านศาสดา เอาใจผู้มามัสยิดแม้กระทำผิด ท่านก็มิได้ตำหนิมากมายทำให้อาย แต่ท่านเพียงอบรม และแจ้งให้ทราบถึงความถูกต้องนั้นอย่างไร

ประการที่ห้า
....... ผู้ปกครองของเด็กควรจะฝึกให้เด็กได้ทำละหมาด เมื่อเด็กนั้นรู้เดียงสาแล้ว และควรจะบอกให้ไปละหมาดที่มัสยิด เมื่ออายุได้เจ็ดขวบ ทั้งนี้เพื่อให้เด็กได้เคยชิน ก่อนเวลาที่อายุจะเข้าเกณฑ์บังคับ การฝึกอย่างนี้อย่างน้อยก็สามปี ส่วนมากแล้วระยะเวลาสามปีนี้ ถ้าเด็กได้รับการฝึกอย่างสม่ำเสมอ เรื่องการละหมาดจะทำให้เด็กติดเป็นนิสัย ครั้นพออายุได้สิบขวบ ต้องมีการกำชับให้ละหมาดอย่างจริงจัง หากยังไม่เชื่อก็อนุญาตให้ลงโทษได้ตามความเหมาะสม กรณีนี้มีคำสอนของท่านศาสดามุฮำมัด สรุปว่า ท่านศาสดาแห่งอัลเลาะห์ กล่าวว่า "พวกท่านจงใช้ให้เด็ก ๆ ทำละหมาด เมื่อพวกเขาอายุได้เจ็ดขวบ และให้เฆี่ยนพวกเขาได้เมื่อพวกเขามีอายุได้สิบขวบ (หากยังไม่ละหมาด) และให้แยกที่นอนระหว่างเด็ก ๆ เหล่านั้น" บันทึกโดยอบูดาวูด

....... การที่ศาสดาสนับสนุนให้กับเด็ก ๆ ละหมาดเมื่ออายุ 7-10 ขวบ ดังกล่าวนั้น มิได้หมายความว่าการละหมาด เป็นความจำเป็นสำหรับพวกเด็ก ๆ ก่อนอายุเข้าเกณฑ์บังคับก็หาไม่ เพราะท่านศาสดาสอนไว้ว่า "การบันทึกโทษ ได้รับการยกเว้นคนสามประเภท คือ คนนอนจนกว่าจะตื่นหนึ่ง เด็ก ๆ จนกว่าจะฝันเกี่ยวกับเพศสัมพันธ์หนึ่ง และคนวิกลจริตจนกว่าจะปกติอีกหนึ่ง"

....... การที่ศาสดากำชับให้ละหมาดก่อนวัยเข้าเกณฑ์นั้น ก็เพื่อฝึกฝนให้เด็กมีความชำนาญตั้งแต่ยังเนิ่น ๆ ก็เข้าทำนองที่ว่า "ไม้อ่อนดัดง่าย ไม้แก่ดัดยาก" นั่นเอง

ประการที่หก
....... เอาใจใส่ดูแลเด็ก ๆ นอกมัสยิด โดยพยายามฝึกให้ทำกิจกุศลภายในบ้าน เช่น การละหมาดสุนัตในยามค่ำคืน เป็นต้น อย่างกับท่านอับดุลเลาะห์อิบนุอับบาสเคยเล่าว่า "ตอนนั้นข้าพเจ้ายังเด็กอยู่ ไปนอนค้างที่บ้านน้าสาว คือพระนางไมมูนะห์ ข้าพเจ้าเห็นท่านศาสดายืนละหมาดยามดึก ก็เข้าไปยืนละหมาดด้านซ้ายของท่านศาสดา ท่านจึง จับผมของข้าพเจ้าแล้วดึงให้มายืนด้านขวามือของท่าน" นี่เป็นการแสดงให้เห็นว่า พ่อแม่ควรฝึกให้เด็ก ๆ ทำละหมาดในตอนกลางคืน ในบางครั้งบางคราว โดยมิต้องบังคับ หรือขู่เข็ญแต่อย่างใด

ประการที่เจ็ด
....... ควรจะมีการฝึกให้เด็กทำกิจกรรมการกุศลอื่น ๆ นอกจากละหมาด เช่นการถือศีลอด หรือประกอบพิธีฮัจย์ ถ้าเป็นไปได้ อย่างกรณีการถือศีลอดสุนัต ที่บรรดาสาวก เคยฝึกลูกหลานของพวกเขามาแล้ว เขาเหล่านั้นพยายามให้เด็ก ๆ ถือศีลอด เมื่อเห็นว่าเด็ก ๆ หิวและร้องไห้ ก็หาอาหารให้เด็กแก้บวช เป็นการฝึกให้เด็กได้อดทนต่อความหิวบ้าง จะได้เกิดความเข้มแข็งในโอกาสต่อไป แต่ก็ควรจะคำนึงถึงสุขภาพ ของเด็กแต่ละคนเป็นสำคัญอีกด้วย

ประการที่แปด
....... เมื่อเด็กไปที่มัสยิด เด็กควรจะได้รับอาหารทางจิตวิญญาณทางปัญญาทางร่างกาย เหมือนกับสภาพมัสยิดในยุคท่านศาสดา และยุคสาวกต่อมา อาหารจิตวิญญาณ ได้แก่ การรำลึกถึงอัลเลาะห์ การละหมาด การอ่านอัลกุรอาน การได้ฟังคุตะบะห์ และการบรรยาย
....... อาหารทางปัญญา ได้แก่ การให้การศึกษา การอบรมจนทำให้เด็ก ได้ทราบหลักการทางศาสนาขั้นพื้นฐาน หรือที่เรียกกันทั่วไปว่าฟัรดูอีน
....... อาหารทางร่างกาย ได้แก่การเล่นกีฬา ขี่จักรยาน หรืออื่นใดที่เหมาะสม กับวัยของเด็กและไม่ผิดต่อหลักธรรมของอิสลาม

....... อาจจะมีคนกล่าวว่า นี่กำลังจะทำให้มัสยิดอันเป็นสถานที่ทำอิบาดะห์ เป็นสนามกีฬาหรืออย่างไร ณ สถานที่นี้ผู้คนเขาจะละหมาดกัน ต้องการความสงบ การเล่นของเด็ก ๆ จะเป็นการรบกวนสมาธิ ของผู้ทำละหมาด

....... ขอเรียนว่ามัสยิดเป็นสถานที่ทำอิบาดะห์ ไม่มีใครเถียง มัสยิดเป็นสถานที่ให้การศึกษา ก็ไม่มีใครโต้แย้งเช่นกัน แต่โดยข้อเท็จจริงแล้ว สมัยท่านศาสดามัสยิดเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง และเป็นของทั้งเด็กและผู้ใหญ่ไม่ว่าหญิงหรือชาย เพียงแต่การจัดระบบ การจัดเวลา จะต้องให้เหมาะสม และสอดคล้องกับความจริง โดยเฉพาะความเป็นไปได้ในยุคนี้ สมัยนี้ก็คือ เมื่อเด็ก ๆ มีมากขึ้น การจะใช้มัสยิดเป็นสถานศึกษา น่าจะไม่สะดวก ก็ควรจะจัดให้มีโรงเรียนอยู่ติดกับมัสยิด มีทั้งสถานที่ศึกษา สนามกีฬา โดยมีอิหม่าม และกรรมการมัสยิดเป็นผู้บริหารทั้งหมด ซึ่งก็มีหลายแห่งในบ้านเรากระทำอย่างนี้ แต่เป็นที่น่าเสียใจก็คือ เวลาต่อมามัสยิดกับโรงเรียนกลายเป็นคนละแดน ไม่สัมพันธ์กันต่างคนต่างอยู่ เด็ก ๆ ยามพักเรียน จะเจ้าเขตมัสยิดก็ถูกห้ามปราม นาน ๆ เข้าเด็กก็จะถูกจำกัดอยู่ที่โรงเรียน ผู้ใหญ่คนอายุมาก ๆ ก็อยู่กันที่มัสยิด แล้วอย่างนี้จะทำให้ทั้งสองฝ่ายเข้ากันได้อย่างไร แน่นอนก็จะต้องเกิดช่องว่างระหว่างทั้งสอง อย่างช่วยไม่ได้ และจะกลายเป็นว่า มัสยิดสำหรับคนแก่เท่านั้นไปในที่สุด

....... การตั้งชื่อโรงเรียนก็เหมือนกัน ควรจะใช้ชื่อมัสยิดเป็นหลัก ไม่ควรใช้ชื่ออื่น ๆ เพราะเมื่อชื่อโรงเรียนม่ชื่อมัสยิดอยู่ด้วย จะทำให้เด็กมีความสำนึก และผูกพันธ์กับมัสยิดอยู่ตลอดไป แม้จะสำเร็จออกไปแล้ว ก็ได้ชื่อว่าเรียนมาจากโรงเรียนมัสยิดนั้น โรงเรียนมัสยิดนี้

....... การจัดให้มีสนามกีฬา หรือสนามเด็กเล่นบริเวณมัสยิด จะเป็นแรงผลักดันให้เด็กใกล้ชิดมัสยิดมากขึ้น โดยผู้ใหญ่ควรจะให้ความสนใจ อธิบายเมื่อถึงเวลาละหมาด ก็ให้เด็กร่วมกันละหมาด พร้อม ๆ กัน เด็ก ๆ จะเดความสนุกสนาน และเข้ากันได้กับผู้ใหญ่ โดยเฉพาะขณะเด็กกำลังให้ความสนใจกับกีฬา หรือการเล่นในสนาม ผู้ใหญ่ควรจะหาทางแนะนำบางสิ่งบางอย่าง ตามจังหวะและโอกาสจะอำนวย โดยสรุปก็คือเด็ก ๆ เหล่านั้น ควรจะอยู่ในสายตาของเราตลอดเวลา เพียงแต่อย่าให้เด็กเกิดความรู้สึกว่า ผู้ใหญ่กำลังจับผิดเราอยู่ จะทำให้เด็กเกิดความกลัว และหาทางเลี่ยงไปเล่นที่อื่นที่ไกลกับมัสยิด เพราะไม่ต้องมีใครคอยจับผิด

ประการที่เก้า
....... คณะกรรมการหรือผู้รับผิดชอบมัสยิด ควรจะจัดให้มีการแต่งงานแก่หนุ่มสาวอย่างมีระบบ และเหมาะสม โดยกำหนดแนวทางอย่างกว้าง ๆ ดังนี้
1. พ่อแม่ผู้ปกครองของเยาวชนควรจะแจ้งเป็นการลับ ๆ แก่อิหม่าม เพื่อให้เป็นผู้ดำเนินการจัดให้ลูกสาว หรือลูกชายของตน ได้แต่งงานกับบุคคลที่เหมาะสม เมื่ออิหม่ามหรือผู้รับผิดชอบได้คตรวจสอบ และเห็นความเหมาะสมแล้วก็ปรึกษากับพ่อแม่ ครอบครัวของทั้งสองฝ่าย ตลอดจนความสมัครใจ ของเจ้าตัวด้วย จึงจะดำเนินการแต่งงานให้ตามความพอใจ ส่วนเงื่อนไขอื่นใดก็ให้ทั้งสองฝ่ายตกลงกันเอง โอยมีอิหม่ามหรือผู้รับผิดชอบเป็นตัวประสานงาน กรณีนี้ขอย้ำว่า ควรจะเป็นข้อเสนอของฝ่ายครอบครัว หนุ่มสาวเหล่านั้น เพราะหากมิใช่เป็นความประสงค์ ของทางครอบครัวของเขาแล้ว อิหม่าม หรือผู้รับผิดชอบมัสยิด จะดำเนินการมิได้เลย
2. คณะกรรมการมัสยิดควรจะจัดให้มีกองทุน เพื่อการแต่งงานของคนในหมู่บ้าน จะโดยวิธีการใดก็ตาม เมื่อมีการจัดตั้งกองทุนแล้ว คนที่ยากจนก็สามารถใช้บริการได้ ตามเงื่อนไขที่ทางมัสยิดกำหนด อันการจัดการให้หนุ่มสาวได้สมรสกันอย่างถูกต้อง ตามศาสนานั้น น่าจะเป็นหน้าที่สำคัญ ของคณะกรรมการมัสยิด หรือผู้ปกครอง เพราะบางครั้งหากปล่อยให้หนุ่มสาวบางคน อย่างไม่สนใจอาจจะเกิดการทำบาปอย่างใหญ่หลวง ก็เป็นได้ และผู้ปกครองก็ควรจะรับผิดชอบในความละเลยนั้น ๆ ด้วย ที่กล่าวเช่นนี้เพราะท่านศาสดาเคยกล่าวว่า "ผู้ใดในพวกท่านสามารถที่จะแต่งงานได้ ก็จงรีบแต่งงาน เพราะการแต่งงานจะลดสายตาให้ต่ำลง และจะป้องกันการกระทำผิดทางเพศได้ และผู้ใดยังไม่สามารถก็ให้ทำการถือศีลอด ซึ่งจะป้องกันได้บ้าง" บันทึกโดยบุคอรี

....... อันการจัดให้มีการแต่งงานระหว่างหนุ่มสาวที่เหมาะสม โดยผู้ปกครองหรือกรรมการมัสยิด นับเป็นการป้องกันปัญหา การทำผิดทางเพศได้ดีทีเดียว และที่สำคัญก็คือ ปัจจุบันมีสิ่งแวดล้อมมากมาย ที่จะทำให้เยาวชนหนุ่มสาวทำผิดทางเพศมากขึ้น

....... และผู้ปกครองของเด็กสาวที่เสนอให้มีการแต่งงานบุตรีของตนกับคนที่เหมาะสมนั้น จะไม่เป็นเรื่องน่าเกลียด หรือบอกขายลูกสาวแต่ประการใด เพราะในยุคท่านศาสดา มีตัวอย่างให้เห้นมากมาย ที่ทางผู้หญิงเสนอตนแต่งงานกับคนดีมีคุณธรรม บางครั้งพ่อแม่ก็เกิดความละอาย กลัวจะเสียศักดิ์ศรีไม่ยอมเอ่ย ไม่ยอมบอกใคร ความอาย และกลัวเสียศักดิ์ศรี อาจเป็นผลทำให้ลูกสาวของตัว ตกไปเป้นภรรยาของคนที่มิใช่มุสลิม ก็เห็นกันทั่ว และเมื่อนั้น จะพึ่งสำนึกว่าตัวเองได้ทำผิดไปแล้ว รักศักดิ์ศรีจะทำให้ลูกสาวเสียคน

....... หรือบางครั้งพ่อแม่บางคนก็จะเลือกลูกเขย ลูกสะใภ้ ที่ร่ำรวย ทัดเทียมกับตนเอง การเลือกมากจนเกินความจำเป็น บางทีก็เสียใจได้เหมือนกัน ความรวยความจนมิใช่เงื่อนไขสำคัญ ในการแต่งงาน แต่ขอให้สำนึกแต่เพียงความเหมาะสม และคามเป็นมุสลิมที่มีคุณธรรม ก็เป็นการพอเพียงแล้ว

....... ขอให้กลับไปดู คนยุคสมัยของท่านศาสดาเขาปฏิบัติกันอย่างไร เช่นในบันทึกของบุคอรีและมุสลิมรายงานว่า "วันหนึ่งขณะท่านศาสดาสนทนากับสาวกอยู่ มีหญิงท่านหนึ่งมาหาท่านศาสดา และเสนอตัวขอแต่งงานกับท่าน ท่านศาสดาก็มิได้ตอบอะไร แต่ท่านแสดงว่ายังมีความจำเป็นบางอย่าง ที่มิสามารถตอบรับได้ สาวกคนหนึ่งเป็นเช่นนั้นก็ยืนขึ้น แจ้งแก่ท่านศาสดาว่า หากท่านศาสดาไม่พร้อมฉันขออนุญาตแต่งงานกับนางเอง ท่านศาสดาถามว่าท่านมีอะไรจะให้แก่นางบ้างล่ะ ? ไม่มีอะไรเลยชายคนนั้นตอบ ท่านศาสดาก็บอกว่า ท่านจงกลับไปบ้านลองตรวจดูซิว่า มีอะไรพอจะมอบให้แก่นางได้บ้าง ชายคนนั้นก็กลับไปบ้าน และพอมาถึงก็บอกแก่ศาสดาว่า ไม่พบอะไรที่จะให้แก่นางเลย ท่านศาสดาก็ถามต่อว่าแม้แต่แหวนเหล็กสักวง ก็ไม่มีหรือเขาตอบเหมือนเดิมว่า ไม่มีเลย มีแต่เสื้อผ้าที่ฉันใส่อยู่นี้ ฉันขอแบ่งให้นางครึ่งหนึ่ง ท่านศาสดากล่าวต่อว่า เมื่อท่านแบ่งให้เขาแล้วท่านจะทำอย่างไรกับตัวเอง ชายคนนั้นทำหน้าเศร้า นั่งลงอย่างสงบอยู่นาน แล้วก็ลุกขึ้นจะเดินออกไป ท่านศาสดาจึงเรียกให้หยุดก่อน และถามว่าท่านท่องอัลกุรอานบทไหนได้บ้าง ชายคนนั้นตอบว่า ฉันท่องอัลกุรอานบทนี้บทนั้นได้ ท่านศาสดาจึงกล่าวว่า ถ้าอย่างนั้นให้ท่านท่องอัลกุรอาน ที่มีอยู่ให้นางฟัง และนั่นเป็นสินสอด การแต่งงานของเจ้า"

....... การที่ผู้หญิงเสนอตนเองแต่งงาน เมื่อเป็นที่อนุญาต การที่ผู้ปกครองเสนอให้ลูกสาว ไปแต่งงานกับคนอื่น จึงไม่น่าจะอับอายแต่อย่างใดเลย

ประการที่สิบ
....... คณะกรรมการมัสยิดควรจะมีการจัดกิจกรรมบางอย่าง ที่มัสยิดซึ่งกิจกรรมดังกล่าว ต้องเกี่ยวข้องกับเด็ก ๆ และเยาวชน เหล่านั้นได้มีโอกาสและมีส่วนร่วมในกิจกรรมนั้น ๆ เช่นจัดให้มีการทดสอบความสามารถของเยาวชน ประกวดสุขภาพ แข่งขันกีฬาประจำหมู่บ้าน เป็นต้น เด็ก ๆ เหล่านี้เมื่อได้ร่วมกิจกรรมที่ทางมัสยิดจัดขึ้น ก็จะให้ความสนใจแก่มัสยิด จนกลายเป็นคนรักมัสยิดในที่สุด

....... หรือถ้าเด็กโตหน่อย อายุถึงวัยรุ่นที่เรียกว่าเยาวชน คนวัยนี้มีความสำคัญมาก พ่อแม่ผู้ปกครองควรจะให้ความสนใจเป็นพิเศษ เพราะหากวัยนี้ผู้ใหญ่จัดการชีวิตของเด็กผิดพลาด จะกลายเป็นปัญหาของหมู่บ้าน และสังคมในที่สุด

....... มัสยิดควรจะมีส่วนอย่างยิ่งที่จะทำให้เด็กเหล่านั้นไม่เดินหลงทาง กล่าวคือทางมัสยิด จะต้องให้เยาวชนนั้นมีส่วนร่วม ในกิจกรรมของมัสยิดที่ทางคณะกรรมการจัดขึ้น วัยนี้กำลังต้องการแสดงออก ผู้ใหญ่ควรให้โอกาสแก่พวกเขา คอยดูแลแนะนำให้พวกเขากระทำเฉพาะในสิ่งที่ถูกที่ควร อย่ามองเห็นเยาวชนเหล่านี้ เป็นตัวสกปรกหรือตัวทำลาย กีดกันไม่ให้พวกเขา เข้ามามีส่วนร่วมในกิจกรรมของมัสยิด ความคิดเช่นนี้นับว่าโง่ที่สุด และจะบ่อนทำลายอนาคตของเยาวชน โดยไม่รู้ตัว

....... เมื่อประมาณ 15 ปีที่แล้วมา มัสยิดต่าง ๆ ได้ให้โอกาสแก่เยาวชนมาก มีการจัดตั้งยุวมุสลิมของมัสยิดกันเกือบทุกมัสยิด โดยเฉพาะในกรุงเทพมหานคร ทำให้หลายมัสยิดมีความอบอุ่นที่เด็ก และผุ้ใหญ่ทำงานร่วมกันได้ แต่ก็ไม่ได้นาน ภาพเหล่านนั้นก็หายวับไปกับตา เรียกได้ว่าเกิดความล้มเหลว สาเหตุที่พอจะวิเคราะห์ได้ก็คือ
1. ผู้ใหญ่ไม่เข้าใจเด็ก และเด็กไม่เข้าใจผู้ใหญ่ ขณะเดียวกันก็ไม่มีการแก้ปัญหา
2. การจัดตั้งยุวมิได้มีการศึกษาแนวทาง และลู่ทางความเป็นไปได้ตามสภาพท้องถิ่นของตนเอง เพียงต้องการจัดตั้งขึ้นมาตามแบบอย่างของที่อื่น ๆ เท่านั้น
3. ไม่มีการเตรียมการสืบทองผู้บริหารยุวต่อไป เมื่อคนรุ่นแรกพ้นวัย หรือจากถิ่นฐานไปอยู่ที่อื่น งานทุกอย่างก็จบลงหาคนสานต่อไม่ได้
4. ผู้ใหญ่ชอบปลูกฝังความเจ็บแค้นแก่ลูกหลาน แสดงอาการยุยงให้เด็ก ๆ หรือเยาวชนโกรธแค้นตามผู้ใหญ่ไปด้วย ในหมู่บ้านจึงเกิดพวกนั้นพวกนี้อย่างไม่สิ้นสุด แม้รุ่นพ่อตายรับกรรมไปแล้ว รุ่นหลังก็ผูกใจเจ็บต่อไปอีก เหมือนกับหนังจีน ที่พ่อแม่คอยสั่งลูกให้แก้แค้นแทนพ่อแม่ด้วย
5. เด็ก ๆ ขาดการสนับสนุนจากผู้ใหญ่อย่างจริงจัง หรือบางทีก็ปล่อยให้เด็กทำตามอารมณ์ ขาดการแนะนำและอาใจใส่ จนทำให้เด็ก ๆ ทำสิ่งที่ผิดพลาด ผิดต่อคำสอนของศาสนา กลายเป็นข้ออ้างของคณะกรรมการ มัสยิดประกาศยกเลิกยุวมุสลิมในที่สุด

....... เหตุผลต่าง ๆ ที่กล่าวมาแล้ว ถ้าจะพิจารณาให้ดี ก็สามารถที่จะหาทางแก้ไขได้ จึงขอเสนอให้มัสยิดต่าง ๆ ได้ฟื้นฟูกิจกรรมยุวมุสลิมประจำมัสยิดขึ้นอึกครั้ง โดยจัดอย่างมีระบบ ผู้ใหญ่ต้องกำหนดนโยบาย แก่ยุวมุสลิมให้ชัดเจน คอยแนะนำสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง แน่นอนถ้าสามารถเข้าใจกันได้ จะทำให้เด็กและเยาวชนเหล่านี้ ก็จะอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ตลอดเวลา ผลดีก็จะเกิดขึ้นแก่ทั้งสองฝ่าย บรรยากาศของมัสยิดก็จะคึกคักขึ้นอีก และแล้วมัสยิด ก็จะเป็นของทุกคนทั้งเด็ก และผู้ใหญ่ มิใช่ของคนแก่ ๆ กลุ่มเดียวเท่านั้น

ที่มา มุสลิมไทย

]]> การโต้แย้งกัน ใน อินเตอร์เน็ต http://www.pundok.com/index.php?entry=entry080805-180000

คำตักเตือน สำหรับผู้ที่โต้แย้งกันในอินเตอร์เน็ต

คำถาม: มีเว็บไซต์ที่เปิดเวทีให้มีการสนทนากัน โดยมีผู้เข้าไปร่วมจำนวนมาก ขอให้ท่านช่วยให้คำนะศีฮะฮฺ (คำตักเตือน) แก่พวกเขา ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่เข้าไปอ่าน หรือ เข้าไปมีส่วนร่วมด้วย

คำตอบ: อัล ฮัมดุลิลลาฮฺ - การสรรเสริญทั้งมวลเป็นของอัลลอฮฺ - แน่นอนว่า ได้มีเว็บไซต์ ที่เปิดให้มีการสนทนากัน จำนวนมากในอินเตอร์เน็ต แล้วก็ได้มีผู้เข้าไปเยี่ยมชมจำนวนมากเช่นกัน ต่อไปนี้ คือคำนะศีฮะฮฺ ที่ขอมอบให้กับผู้ที่เข้าอ่าน และผู้ที่เข้าเขียนข้อความไว้

- ขอให้มีหัวใจที่บริสุทธิ์เพื่ออัลลอฮฺ ซุบฮานะฮุ วะ ตะอาลา ทุกๆคนจะต้องตาย และสิ่งที่มือของเขาได้เขียนไว้จะยังคงอยู่ ดังนั้น ขอให้เอาใจใส่ระมัดระวังในการที่จะเขียนสิ่งอื่นใดลงไป เว้นแต่เป็นสิ่งที่ท่านพอใจจะได้เห็นมันในวันกิยามะฮฺ และไม่มีความดีใดๆเลยในการงานหนึ่งๆ ที่ไม่ได้มีเจตนาที่จะกระทำไปเพื่ออัลลอฮฺ ซุบฮานะฮุ วะ ตะอาลา

- สำหรับบุคคลทั่วไปที่ขาดความชำนาญ ก็ควรจะเลือกดูเว็บไซต์ที่ดีและมีประโยชน์

- ให้ตัดขาดจากเว็บไซต์ของกลุ่มอุตริกรรมต่างๆ หรือเว็บไซต์ที่เต็มไปด้วยเรื่องอุตริกรรม เพราะว่าการเข้าไปเปิดดูหรือการเข้าไปถกเถียงกันในนั้น คือการช่วยให้ชีวิตให้แก่เว็บไซต์นั้นๆ ไม่อนุญาตให้ไปสร้างความมีชื่อเสียงให้แก่กลุ่มอุตริกรรม ไม่จำเป็นต้องไปพูดถึงพวกเขา สิ่งที่ต้องทำก็คือ อย่าไปทำให้พวกเขามีความโด่งดัง บางทีวิธีการตอบโต้ของกลุ่มอะหฺลุซ ซุนนะฮฺ บางกลุ่มขัดแย้งกับจุดยืนนี้

ด้วยเหตุนี้ มุสลิมโดยทั่วๆ ไปจึงไม่ควรเข้าไปอ่านเว็บไซต์ของกลุ่มอุตริกรรม เพียงเพราะแรงจูงใจในการรักที่จะศึกษาหาความรู้ หรือการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นโดยปราศจากความรู้ แต่เขาควรที่จะปล่อยให้เรื่องนี้เป็นหน้าที่ของผู้ที่เหมาะสมเท่านั้น แต่ก็ไม่เป็นไรในกรณีที่เขาได้นำเอาทรรศนะของกลุ่มอุตริกรรมนี้ไปปรึกษากับบรรดาผู้ทรงความรู้ จากนั้นเขาค่อยถ่ายทอดทรรศนะของผู้รู้เพื่อโต้แย้งพวกเขา

- ขอให้ตักเตือนสำหรับเจ้าของเว็บไซต์ ที่มีเนื้อหาผสมปนเปกัน (ระหว่างทรรศนะที่ถูกต้อง และหลงผิด) ว่าเขาไม่ได้รับอนุญาตให้นำเนื้อหาของกลุ่มอุตริกรรมเข้ามา หรือนำบทความที่หลงผิดเข้ามา เผยแพร่ในเว็บไซต์ที่เขาเป็นเจ้าของอยู่

- จำเป็นสำหรับบรรดาผู้แสวงหาความรู้ (ทางศาสนา) ที่จะต้องช่วยเหลือพี่น้องของพวกเขา ที่กำลังตอบโต้กลุ่มอุตริกรรม ซึ่งพวกเหล่านี้นั้นมีผู้คนจำนวนมากสนับสนุนอยู่ เมื่อคนหนึ่งคนใด ในพวกเขาเหล่านี้ ได้เขียนสิ่งใดไป ก็จะมีคนอีกจำนวนนับสิบๆ เข้าตบมือให้ (ชื่นชม) และยกย่องคนที่ได้แสดงความคิดเห็นนี้ พร้อมๆ กับได้ด่าว่าคนที่เข้ามาโต้แย้งความคิดเห็น (ที่ผิดๆ) นี้

- มีความสำคัญอย่างยิ่งที่จะต้องให้บรรดาชัยคฺ (อาจารย์ทั้งหลาย) นักเขียน และคนสำคัญอื่นๆ เข้ามามีส่วนร่วมในเวทีสนทนานี้

- ไม่ใช่เงื่อนไขที่จะนำคนรู้เข้ามาร่วมด้วยโดยตรง เพราะเขาต้องเสียเวลาไปยุ่งอยู่กับมันเกินไปอย่างแน่นอน นับว่าเป็นการเพียงพอแล้ว ที่จะนำศิษย์ที่เชื่อถือได้ของเขามาถ่ายทอด ทรรศนะของอาจารย์ของเขา

- ต้องระมัดระวังจากการสูญเสียเวลาไป ปรากฏว่ามีบรรดาผู้แสวงหาความรู้จำนวนหนึ่ง ได้เสียเวลาไปอย่างมากมาย กับการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นผ่านเวทีของอินเตอร์เน็ต ไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่จะต้องโต้แย้งทุกๆคนที่ตะโกนร้องออกมา และทรรศนะต่างๆที่ไร้ค่า เป็นการเพียงพอแล้ว ที่จะรับคำเตือนจากสิ่งที่ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะ ซัลลัม ได้กล่าวว่า "ส่วนหนึ่งของความดีงามของคนๆ หนึ่งในอิสลามก็คือ ละทิ้งสิ่งที่ไม่มีความหมายสำหรับเขา"

- ต้องตระหนักถึงความสำคัญ ในการใช้เวลาสำหรับการให้การศึกษาแก่มุสลิม และการทำงานดะอฺวะฮฺเป็นอันดับแรกๆ ก่อนการโต้แย้งในเรื่องนั้นในเรื่องนี้ โดยให้ละทิ้งการโต้แย้งในสภาพเช่นนี้ เว้นแต่ต้องกระทำอันเนื่องจาก มีบางคนจากกลุ่มอุตริกรรม ได้ก่อกวนสร้างความคลุมเคลือหรือเล่าเรื่องเท็จ แล้วไม่มีผู้ใดเข้ามาโต้แย้ง ในกรณีเช่นนี้ ก็ให้เขาเข้าไปช่วยทำการโต้แย้งได้

- ต้องรู้ว่าการเข้าไปในเวทีการสนทนานั้น คือการเข้าไปปฏิสัมพันธ์ กับผู้คนมากมายที่เขาไม่รู้จัก การที่แทบจะวางใจต่อคนที่ได้เขียนชื่อที่ไม่ใช่ชื่อจริงนั้นไม่ได้นั้น ถือว่ากำลังอยู่ในสภาวะที่ไม่มีความไว้วางใจ กันอย่างแท้จริง

- เราขอให้คำนะศีฮะฮฺต่อคนหนุ่มสาวที่กระตือรือร้น ในการเอาตัวของพวกเขา ไปเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ไม่มีความรู้เลยว่า เป็นการเพียงพอแล้ว ที่จะนำดำรัสของอัลลอฮฺ ซุบฮานะฮุ วะ ตะอาลา เกี่ยวกับคำฟัตวาที่ไร้ความรู้ว่า

39:60 และวันกิยามะฮฺ เจ้าจะเห็นบรรดาผู้ที่กล่าวเท็จต่ออัลลอฮฺ ใบหน้าของพวกเขาดำคล้ำ

- ขอให้ยึดกับมารยาททางชะรีอะฮฺ และการควบคุมลิ้นหรือการพูดคุย (ปากกา หรือ การเขียนเป็นหนึ่งในลิ้นสองชนิด) อัลลอฮฺ ซุบฮานะฮุ วะ ตะอาลา ได้ตรัสว่า

แท้จริงชัยฏอนนั้นมันยุแหย่ระหว่างพวกเขา แท้จริงชัยฏอนนั้นเป็นศัตรูที่เปิดเผยของมนุษย์

ตอบโดย ชัยคฺ มุฮัมมัด ศอลิหฺ อัล มุนัจญิด
แปลและเรียบเรียง อุมมุ สุมัยยะฮฺ
ที่มา นัดวาตุล ฟิตยะฮฺ

]]> คือ ความจริงใจ http://www.pundok.com/index.php?entry=entry080709-154001 นะศีฮัต คือ ความจริงใจ

               ฮะดีษต้นหนึ่ง ที่รายงานโดย อิมามมุสลิม และมีชื่อเสียงมาก เพราะถูกเลือกให้เป็นหนึ่งในฮะดีษ สำคัญโดยอิมามอัน นะวาวียฺ ในหนังสือสี่สีบฮะดีษนะวะวียฺ อันมีชื่อเสียงของท่าน ใจความตอนเริ่มต้นของฮะดีษนี้ก็คือ "อัดดีนุล นะศีฮะฮฺ"

              อุละมาอ์แห่งอิสลาม ได้มองเข้าไป ในความหมายของฮะดีษนี้ ต่างก็ยอมรับ ถึงความสำคัญของมัน บางท่านกล่าวว่า ความหมายของฮะดีษนี้ ครบคลุมคำสอนอิสลามทั้งหมด ท่านอิมามอบู ดาวูด ถือว่านี่คือ ฮะดีษที่สำคัญต้นหนึ่ง ที่นิติศาสตร์อิสลามทั้งหมด ได้เข้ามาสัมพันธ์ด้วย

               คำว่า "อัดดีนุล นะศีฮะฮฺ" ที่แปลว่า "ศาสนาคือนะศีฮะฮฺ" เป็นการย้ำถึงว่า ศาสนานั้นไม่สมบูรณ์เลย หากขาดหลักสำคัญของมันคือ "นะศีฮะฮฺ" (บ้านเรามักเรียกว่า นาศีฮัต) แน่นอนว่า อิสลามไม่ได้มีแค่นะศีฮะฮฺ แต่นะศีฮะฮฺกัน เป็นฐาน ในการทำให้ คำสอนอิสลามถูกสร้างขึ้นมาได้สำเร็จ เหมือนดังเช่นฮะดีษทีว่า "อัล ฮัจญุ อะรอฟะฮ์" ที่แปลว่า "ฮัจญ์คืออะรอฟะฮฺ" แน่นอนที่สุดว่า ฮัจญ์นั้นมีการกระทำอีกหลายๆ อย่าง แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คืออะรอฟะฮฺ

ฉะนั้น การที่ท่านนบี ได้เรียก "ศาสนา" ว่าเป็น "นะศีฮะฮฺ" ก็เนื่องจากความสำคัญของมันนั่นเอง

              ทุกวันนี้คำว่า "นะศีฮะฮฺ" ถูกนำไปใช้ในความหมายที่เป็นลบ ดังนั้น เมื่อในที่พบปะ หรือ ในกลุ่มบางแห่ง มีการขอทำการ "นะศีฮะฮฺ" ทุกคนก็รู้สึกว่าบรรยากาศแห่งความเครียด กำลังจะเคลือบคลานมา เพราะต่อไปนี้ "ความเลว" หรือ "ข้อบกพร่อง" ของคนบางคน กำลังได้รับการเผยเปิด ให้สาธารณชนได้รับรู้

              สำหรับผมนี่ไม่ใช่นะศีฮะฮฺ แต่นี่คือการประจาน มันได้เกิดจากพื้นฐานของ "ความจริงใจ" ท่านอิบนุ อัศ ศอลาฮฺ ได้อธิบายคำว่า นะศีฮะฮฺ เอาไว้ว่า "สาระที่สำคัญของนะศีฮะฮฺก็คือ การหาสิ่งที่ดีที่สุด ให้แก่คนที่จะถูกนะศีฮะฮฺ ทั้งเจตนา และการกระทำ เขาต้องการสิ่งที่ดีที่สุด ให้แก่คนอื่น"

               ผมจึงเห็นว่า การทำการนะศีฮะฮฺของพี่น้องมุสลิมของเราจำนวนมาก เป็นแค่ระดับ "แก้แค้น" เพื่อสนองความรู้สึกในใจของคนกระทำนะศีฮะฮฺเท่านั้น หาได้มีความรู้สึกที่จริงใจต่อพี่น้องมุสลิมไม่ ท่านชัยคฺ มุฮัมมัด ศอลิหฺ อัล อุษัยมีน ได้กล่าวว่า "นะศีฮะฮฺ หมายถึง การที่คนหนึ่งรักพี่น้องของเขา ในสิ่งที่ดีงาม เขาจึงเรียกร้องเขามาสู่สิ่งนี้ สร้างความชัดเจนให้เขา และส่งเสริมให้กำลังใจเขา ในการทำสิ่งนี้...."

               คำว่า นะศีฮะฮฺ จึงเป็นปฏิกิริยาระหว่างผู้ศรัทธา เป็นปฏิกิริยาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่งดงาม ผลของนะศีฮะฮฺจึงเกิดขึ้น ในหมู่ผู้ศรัทธาที่แท้จริงเท่านั้น ผลนั้นก็คือ "ความเป็นพี่น้อง" ที่จะติดตามมา ดังปรากฏในอัลกุรอานที่ว่า "อินนะมัล มุอ์มินูนะ อิควะฮฺ - แท้จริงบรรดาผู้ศรัทธานั้น เป็นพี่น้องกัน"

               การเลือกวิธีการที่ดีที่สุด ในการเปลี่ยนแปลงคนอื่น จึงเป็นเรื่องสำคัญของการนะศีฮะฮฺ โดยหลักพื้นฐานอิสลาม ไม่ยอมรับ การเปิดเผยความเลวของพี่น้องมุสลิมแก่สาธารณะ ทำให้เขาอับอายขายหน้า ท่านฟุฎอยลฺ อิบนุ อิยาฎ ได้กล่าวว่า "ผู้ศรัทธานั้นปกปิด (บาป) และให้คำเตือนต่อผู้คน ขณะที่คนชั่วจะเปิดเผยบาป และสร้างความอับอายให้แก่ผู้คน"

              ผมพยายามประติดประต่อ แนวอธิบายของคำว่า "นะศีฮะฮฺ" และเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมอุละมาอ์จำนวนมาก จึงเห็นว่าฮะดีษต้นนี้ ต้องเข้าไปเกี่ยวพันคำสอนทั้งหมดของอิสลาม เพราะนี่เป็นการสร้าง รูปแบบสังคมแบบใหม่ที่เน้น "ความจริงใจ" ของสมาชิก และเป็นความจริงใจที่ครอบคลุม กว้างกว่าความหมายที่คนทั่วไปเข้าใจกันด้วย กล่าวง่ายๆว่า "ศาสนา" อิสลามที่ครอบคลุมชีวิตทั้งหมด ต้องการเคลื่อนเข้าไปในชีวิตทุกด้าน ด้วย "นะศีฮะฮฺ"

               สังคม หรือ กลุ่มองค์กรต่างๆ ที่ปราศจากนะศีฮะฮฺ จึงย่อมไม่อาจสร้างอุคูวะฮฺ (ความเป็นพี่น้อง) ได้ กลุ่มหรือสังคมนั้นๆ ก็ดำรงอยู่บนพื้นฐานของการตลบแตลง การหลอกลวง การชิงดีชิงเด่น การนินทาว่าร้าย ความอิจฉาริษยา และบั้นปลายนำไปสู่สายโซ่ของฟิตนะฮฺ ที่ไม่มีใครสลัดมันหลุด
คำว่า "นะศีฮะฮฺ" จึงเป็นคำที่เราต้องการอย่างยิ่ง เป็นคำที่ทุกคำสอนในอิสลาม ต้องนำมันมากำหนดทิศทาง "นะศีฮะฮฺ" เป็นคำที่มีความหมายลึกซึ้ง เป็นแนวคิด ที่ให้ความจริงจัง และจริงใจกับข้อปฏิบัติของอิสลาม และผู้คน เป็นความพยายามที่จะใช้วิธีการที่ดีที่สุด เพื่อให้เกิดผลดีที่สุด

               ดังนั้น คนที่ต้องการเปลี่ยนแปลงสิ่งรอบข้าง ให้ไปสู่ความดีงามนั้น จะต้องไม่ทำแบบทื่อๆ ต้องศึกษาสภาพปัญหา ค้นหาวิธีการต่างๆ เพื่อให้บรรลุถึง "นะศีฮะฮฺ"

               ความหมายของฮะดีษต้นนี้ จึงสำคัญมากสำหรับมุสลิม สำหรับการทำหน้าที่เปลี่ยนแปลงผู้คนรอบข้าง ด้วยการใช ้นะศีฮะฮฺ อย่างถูกต้องตามความหมาย และเจตนาของมัน

โดย อัล อัค
ที่มา สมาคมยุวมุสลิมแห่งประเทศไทย

]]> การแบ่งแยก เป็นกลุ่ม ที่เกิดขึ้น ใน ประชาชาติ มุสลิม http://www.pundok.com/index.php?entry=entry080701-133909

ก่อนอื่นท่านต้องทราบก่อนว่า แท้จริงแล้วท่านร่อซูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ได้บอกไว้ล่วงหน้าก่อนแล้วว่า ประชาชาติมุสลิมจะแบ่งแยกออกเป็นพวกๆ มากกว่าเจ็ดสิบจำพวก ดังหะดีษที่ว่า

افترقت اليهود على إحدى وسبعين فرقة، وافترقت النصارى على اثنتين وسبعين فرقة، وستفترق هذه الأمَّة على ثلاث وسبعين فرقة ،كلها في النار إلاَّ واحدة) وفي روايةٍ صحيحة : قالوا : من هُمْ يا رسول الله ؟ قال : مَنْ كانُوا على مثل ما أنا عليه اليوم وأصحابي

ความว่า "พวกยิวได้แบ่งออกเป็น เจ็ดสิบเอ็ดจำพวก พวกคริสต์ได้แบ่งออกเป็น เจ็ดสิบสองจำพวก และประชาชาติของฉัน จะแบ่งออกเป็น เจ็ดสิบสามจำพวก ทั้งหมดอยู่ในไฟนรก นอกจากพวกเดียวเท่านั้น" มีรายงานที่ถูกต้องอีกว่า : พวกเขาถามว่า "โอ้รอซูลุลลอฮฺ พวกที่รอดพ้นเป็นพวกไหน?" ท่านนบีตอบว่า "พวกที่อยู่บนแนวทางเหมือนกันกับฉัน และบรรดาสาวกของฉัน"

จากหะดีษบทนี้เราทราบได้ทันทีว่า การแบ่งแยกในประชาชาติของท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม นั้นต้องเกิดขึ้นแน่นอน เนื่องจากข้อความที่ท่านได้บอกไว้นั้นชัดเจน แต่ทว่าการเจาะจงตัวกันนั้น คงจะไม่มีใครทราบได้นอกจาก ลักษณะอันชัดเจ้งเท่านั้น คือ กลุ่มที่มีการปฏิบัติไม่ตรงกับแนวทางของท่านร่อซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม และบรรดาสาวกของท่าน

และที่จะต้องรู้อีกก็คือ เรื่องที่มีความขัดแย้งกันแล้ว ทำให้ผู้ที่ขัดแย้งนั้น เห็นไม่ตรงกับแนวทาง ของบรรดาเศาะฮาบะฮฺของท่านร่อซูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม จนเกิดเป็นกลุ่มต่างๆขึ้นมากมายนั้น เป็นเรื่องหลักของอะกีดะฮฺ เช่น อัลกอฎออฺวัลกอดัร คุณลักษณะของอัลลอฮฺ บรรดานบี การศรัทธาในสิ่งเร้นลับ และความศรัทธามั่นในหมู่เศาะฮาบะฮฺ

ดังนั้น ผู้ใดที่มีความคิดเห็น ไม่ตรงกับบรรดาเศาะฮาบะฮฺ ในเรื่องหนึ่งเรื่องใดที่กล่าวไปแล้วนั้น (หมายถึงเรื่องอะกีดะฮฺ) พวกเขาก็เป็นพวกที่หลงผิด ทำตัวเป็นผู้ตั้งแนวทางศาสนาใหม่ มิใช่กลุ่มที่ดำเนินตามแนวซุนนะฮฺ หากมีความคิดเห็นต่างออกไปมากมายหลายประเด็น แต่ถ้าหากมีความคิดเห็น ไม่ตรงกันเพียงประเด็นเดียว ที่ไม่เป็นอันตราย ก็ยังไม่ถูกนับว่าเป็นผู้อยู่นอกแนวทาง ของอะฮฺลุซซุนนะฮฺวัลญะมาอะฮฺ ดังที่เคยมีรายงานว่า ชาวสะลัฟบางคนมีความเห็นว่า ท่านอะลี บินอบีฏอลิบ ดีกว่าท่านอุษมาน บินอัฟฟาน (ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุมา) แม้ความเห็นนี้ จะไม่ตรงกับความเห็นของชาวสะลัฟส่วนมาก ที่มีหลักฐานชัดเจนว่า ท่านอุษมานนั้น ดีกว่าท่านอะลี ก็มิได้ทำให้ผู้ที่เห็นว่า ท่านอะลีดีกว่าเป็นผู้หลงผิด หรือ ผู้ตั้งศาสนาใหม่แต่อย่างใด

ส่วนผู้ที่มีความเห็นว่า ท่านอะลี บินอบีฏอลิบ ดีกว่าเศาะฮาบะฮฺทั้งหมด รวมทั้งท่านอบูบักร และท่านอุมัรด้วยนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่า พวกเขาหลงผิด และเป็นพวกที่ตั้งศาสนาใหม่อย่างแน่นอน นอกเหนือไปจากนี้ ก็มีพวกที่กล่าวว่าบรรดาเศาะฮาบะฮฺ ทั้งหลาย เป็นกาฟิรที่ไม่ต้องขอดุอาอฺให้ และไม่ยอมรับว่าบรรดาเศาะฮาบะฮฺเหล่านี้ มีคุณงามความดีเหนือกว่าใคร พวกที่คิดอย่างนี้ เป็นพวกที่หลงทางอย่างหนัก ไม่มีกลิ่นอายของซุนนะฮฺ อยู่ในหมู่ของพวกเขาเลย

ส่วนเรื่องความเห็น ที่ไม่ตรงกับอะฮฺลุซซุนนะฮฺนั้น เจ้าของความเห็น ก็ยังไม่สิ้นสภาพจากการเป็นมุสลิมเสียทีเดียว นักวิชาการส่วนใหญ่ มีความเห็นว่า เจ็ดสิบสามจำพวกนั้น ยังเป็นมุสลิมอยู่ ซึ่งมีข้อยืนยันจากหะดีษของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม นั่นเองตรงที่ว่า "ประชาชาติของฉันจะแตกแยก" ซึ่งท่านยังถือว่าทั้งหมดนั้น ยังเป็นอุมมะฮฺของท่านอยู่ ท่านจะไม่ถือว่า เป็นอุมมะฮฺของท่าน นอกจากผู้ที่เป็นมุสลิมเท่านั้น และในหะดีษนั้นยังได้บอกอีกว่า "พวกเขาเข้าสู่นรก" นั่นก็มิได้หมายความว่า จะอยู่ในนั้นตลอดกาล หากเป็นการถูกไฟนรก เพื่อตอบแทนการกระทำของพวกเขาที่หลงผิด และไม่กระทำตามความจริง หลังจากที่พวกเขาได้ทราบดีแล้ว จากตรงนี้เราได้ทราบว่า กลุ่มของอะฮฺลุซซุนนะฮฺ ไม่ถือว่าพวกเหล่านี้เป็นกาฟิร แต่เป็นผู้หลงไปจากแนวทางที่ถูกต้อง ซึ่งจำเป็นต้องชี้แจง และต่อต้านพวกเขา ในการทำอุตริกรรม เพื่อชำระ และจัดการสังคมมุสลิมให้พ้นจากพิษภัยของพวกเขา

ส่วนพวกที่หลุดไป จากกรอบของอิสลามนั้น มีบางพวกที่ยังอ้างตนถึงอิสลามอยู่เช่น พวกอิสมาอีลียฺ กอดยานียฺ บาไฮ ดุรซียฺ บุรฮานียฺ ฯลฯ ซึ่งมีความแตกต่างมาก ในเรื่องของรากฐานศาสนา เช่น การปฏิญาณด้วยคำปฏิญาณทั้งสอง, ฟัรฎูการละหมาด, จำนวนร็อกอะฮฺ, กิบลัต, พื้นฐานของการปฏิบัติอิบาดะฮฺ ฯลฯ

เรื่องที่ควรจะทราบ ต่อไปก็ คือ ข้อขัดแย้งที่บางทีจะถึงขั้น นำพาไปสู่การแตกแยกกัน ซึ่งข้อขัดแย้งอาจมีทั้งที่ไม่เป็นเรื่องหนัก จากความเห็นที่ไม่ตรงกัน หรืออาจจะเป็นเรื่องหนักที่รับไม่ได้ ข้อขัดแย้งเห็นไม่ตรงกัน อาจจะเป็นไปได้ และมีได้ในกรณีที่เป็นเรื่องปลีกย่อยทางฟิกฮฺ เนื่องจากหลักฐานคลุมเครือหลายแง่มุม ที่ทั้งสองฝ่ายนำมาเป็นข้อยืนยัน และหลักฐานนั้น ไม่ใช่ตัวบทที่เด็ดขาด เช่นคำเดียว มีความหมายเดียว ไม่มีอย่างอื่น หรือเป็นหลักฐาน ที่มีการให้ความหมายเด็ดขาด ได้เป็นที่รู้กันทั่วไปว่าอย่างนั้นอย่างนี้ ดังเช่นที่มีความเห็นไม่ตรงกัน ในการอ่านฟาติหะฮฺของมะอฺมูม ในละหมาดที่อิมามอ่านดัง ว่ามะอฺมูมจะต้องอ่านด้วยหรือไม่? ในเรื่องนี้เป็นเรื่องปลีกย่อยทางฟิกฮฺ ซึ่งหลักฐานมีทั้งสองอย่าง ดังนั้นทุกคนที่เป็นมุจตะฮิด ในประเด็นนี้จะมีผลบุญ อินชาอัลลอฮฺ

ส่วนเรื่องการขัดแย้ง ที่ไม่สมควรจะเกิดขึ้น คือ ในเรื่องของหลักใหญ่ เกี่ยวกับอะกีดะฮฺ หรือ เรื่องปลีกย่อยที่มีหลักฐานชัดเจนทางเดียว ไม่มีช่องทางในการขัดแย้ง ตัวอย่างของการขัดแย้ง ในเรื่องอะกีดะฮฺ เช่น ความเห็นของบางกลุ่ม ในเรื่องพระนาม และคุณลักษณะของอัลลอฮฺ ที่ใช้ตีความ หรือปฏิเสธ หรือบอกวิธีด้วยการเปรียบเทียบการใช้ความเห็น การขัดแย้งในรูปนี้ ไม่มีช่องทางให้ และใช้ไม่ได้ เพราะว่าบรรดาสลัฟนั้น มีความคิดเห็นตรงกันว่า ต้องศรัทธาต่อพระนาม และคุณลักษณะของอัลลอฮฺ อย่างไม่ต้องตีความ ไม่ต้องปฏิเสธ และเปรียบเทียบบอกวิธีการใดๆ ทั้งสิ้น หรือความขัดแย้งในข้อปลีกย่อยทางด้านฟิกฮฺ ซึ่งมีหลักฐานชัดเจนอยู่แล้ว เช่น มีทัศนะว่า อนุญาตให้รวมละหมาดได้ ระหว่างดุฮฺริกับอัศริ มัฆริบกับอิชาอฺทุกๆ วัน โดยไม่ต้องมีอุปสรรคใดๆ ทัศนะอย่างนี้ ไม่ตรงกับหลักฐานที่ชัดเจน จากประวัติของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม นั้นเคยละห มาดทุกครั้ง เมื่อถึงเวลา ยกเว้นในกรณีที่มีอุปสรรค เช่น เดินทาง ฝนตกหนัก ป่วย หรืออื่นๆ

และจากตรงนี้ เราทราบได้ว่าความคิดเห็นที่ไม่ตรงกัน ในเรื่องฟิกฮฺ เราจะต้องไม่ตัดสินว่า ผู้ที่มีความเห็นไม่ตรงนั้น จัดว่าเป็นกลุ่มหลงผิด แม้จะรู้ว่าความคิดเห็นของเขานั้นไม่ถูกต้อง เพราะความเห็นแตกต่าง ในเรื่องฟิกฮฺนั้น เกิดขึ้นตั้งแต่ยุคของเศาะฮาบะฮฺแล้ว แม้แต่ยุคของท่านก็ยังมี บรรดาเศาะฮาบะฮฺและตาบิอีน ตลอดจนกลุ่มของอิหม่ามท่านต่างๆ ที่มีความคิดเห็นไม่ตรงกัน แต่ก็ไม่มีใครว่าใคร เป็นผู้หลงผิด หรือเป็นผู้ทำบิดอะฮฺ ทว่าพวกเขาจะว่าหลงผิด หรือบิดอะฮฺ เมื่อมีผู้ขัดแย้ง ในเรื่องของพื้นฐานแห่งความเชื่อมั่น เพราะในเรื่องนี้ไม่มีใครจากกลุ่มของสลัฟ ขัดแย้งกันเลย ดังนั้นผู้ที่มีความเห็นต่างกับชาวสลัฟในเรื่องนี้ ก็เท่ากับว่าเป็นฝ่าฝืนส่วนรวม และอยู่ใน ความหมายของอายะฮฺที่ 115 จาก ซูเราะฮฺ อันนิซาอฺ ที่ว่า

وَمَنْ يُشَاقِقِ الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدَى وَيَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ نُوَلِّهِ مَا تَوَلَّى وَنُصْلِ ;هِ جَهَنَّمَ وَسَاءَتْ مَصِيرًا (115)

ความว่า และผู้ใดที่ฝ่าฝืนร่อซูล หลังจากที่คำแนะนำอันถูกต้อง ได้ประจักษ์แก่เขาแล้ว และเขายังปฏิบัติตามทาง ที่ไม่ใช่ทางของบรรดาผู้ศรัทธานั้น เราก็จะให้เขาหันไปตามที่เขาได้เห็นไฟ และเราก็จะให้เขาเข้านรกญะฮันนัม และมันเป็นที่กลับอันชั่วร้าย

ดังนั้นสำหรับความขัดแย้ง ที่ความเห็นไม่ตรงกัน ในเรื่องที่มีพื้นฐาน ไม่ชัดเจนเป็นไปได้นั้น ก็สมควรที่จะไม่มีการกล่าวหากัน ว่าเป็นบิดอะฮฺ เป็นคนหลงผิด ฟาซิก หรือกาฟิร ซึ่งต่างจากการขัดแย้ง ในเรื่องที่ชัดเจน ไม่มีเหตุ ให้ขัดแย้งใดๆ เลยนั้น จึงจะเรียกผู้ขัดแย้งว่า เป็นผู้ทำบิดอะฮฺ หลงผิด คนฟาซิก หรือกาฟิร ตามสภาพของปัญหาที่ขัดแย้งนั้น เช่น การทำบิดอะฮฺ ในเรื่องซิกรุลลอฮฺ โดยมีการเต้น หรือโยกไปมาอย่างพวกซูฟี, พวกที่หลงผิดยกท่านอะลี ว่าเหนือกว่าท่านอบูบักร และท่านอุมัร หรือผู้ที่ประณามด่าว่า บรรดาเศาะฮาบะฮฺ และตาบิอีน (ริดวานุลลอฮฺอะลัยฮิม), ผู้ที่เป็นกาฟิร เช่น พวกที่เชื่อว่า ยังมีนบีอีกหลังจากท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม อย่างพวกก๊อดยานียฺ ที่เชื่อว่า มิรซา ฆุลาม อะหมัด เป็นนบี เป็นต้น

ที่มา เชคริฎอ อะหมัด สมะดี

]]> การดะอฺวะฮ์ เป็นข้อบังคับ ทาง ศาสนา หรือไม่ http://www.pundok.com/index.php?entry=entry080601-170954

คำถาม ฉันและเพื่อนๆมีเรื่องถกกัน ในหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับการดะอฺวะฮฺ บางคนกล่าวว่า มันเป็นข้อกำหนดทางศาสนา ( ฟัรดู : เช่นการละหมาด 5 เวลา ) ของมุสลิมทุกคน แต่บางคนกล่าวว่า มันไม่ใช้เรื่องจำเป็น แต่เป็นสิ่งที่ส่งเสริมให้กระทำ (มุสตะฮับ ) แล้วอะไรคือทรรศนะที่ถูกต้อง ของอิสลามตามแนวทางของอัลกรุอาน และสุนนะฮฺ

คำตอบ ช่างเป็นการพูดคุยกันในเรื่องที่ดียิ่งนัก! ข้าพเจ้ารู้สึกปิติยินดี เมื่อได้ทราบถึงข้อโต้แย้ง ที่คุณมีกับเพื่อนๆ ของคุณ ทุกวันนี้มุสลิมจำนวนมาก ไม่ให้ความสนใจในเรื่องของการดะอฺวะฮฺ ซึ่งการพูดคุยกันในเรื่องนี้ เป็นหัวข้อที่ไม่ค่อยจะได้เจอบ่อยนัก และที่ซ้ำร้ายก็คือ พวกเขาเสียเวลา และทรัพย์สินไปกับสิ่งที่ไร้สาระ

ขออัลลอฮฺ อวยพรและตอบแทนรางวัล ให้คุณสำหรับการใคร่ครวญในหัวข้อที่สำคัญนี้

อันดับแรกเราควรจะเข้าใจก่อนว่า อะไรคือการดะอฺวะฮฺ การดะอฺวะฮฺ คือการเรียกร้องผู้คน สู่แนวทางของอัลลอฮฺผู้ทรงยิ่งใหญ่ ทำการเรียกร้องพวกเขาสู่สัจธรรม และปฏิบัติตามมัน

การดะอฺวะฮฺด้วยแบบอย่าง: การดะอฺวะฮฺที่ทุกคนต้องทำ
การดะอฺวะฮฺ สามารถทำได้ 2 วิธี วิธีแรกคือการดะอฺวะฮฺ ผ่านแบบอย่าง ดังที่อัลกรุอานได้กล่าวไว้ดังนี้ "เพื่อพวกเจ้าจะได้เป็นพยาน (แบบอย่าง) ท่ามกลางมนุษย์ชาติ "
มันจึงเป็นหน้าที่สำหรับมุสลิมทุกคน ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง เด็กหรือคนชรา จะต้องเป็นพยานแก่อัลลอฮฺผู้ทรงยิ่งใหญ่ ท่ามกลางมนุษยชาติ เมื่อใครก็ตามที่เขามีโอกาสได้พบกับมุสลิม พวกเขาควรจะได้พบกับบุคคลที่ดี มีสัจจะ มีความจริงใจและมีคุณธรรม ชีวิตของมุสลิมแต่ละคน ควรเป็นการเปิดทางสู่การเชิญชวนผู้คน ให้พบกับความสวยงามของอิสลาม และจริยธรรม และคำสอนของอิสลาม ดังที่อัลลอฮฺได้กล่าวไว้ในอัลกรุอานว่า
"และในทำนองนั้น เราได้ให้พวกเจ้าเป็นประชาชาติสายกลาง เพื่อพวกเจ้าจะได้เป็นพยานแก่มวลมนุษย์ทั้งหลาย " ( อัลบะเกาะเราะฮฺ 143 )
มุสลิมทุกคนต้องทำการดะอฺวะฮ์ ผ่านชีวิตแห่งอิสลาม ทั้งในระดับปัจเจกบุคคล ระดับครอบครัว และระดับชุมชน เมื่อผู้คนเข้ามาติดต่อกับมุสลิม พวกเขาควรจะได้พบกับอิสลาม ในรูปแบบของความศรัทธาที่มีชีวิตชีวา และสามารถสำผัสได้ ซึ่งจะส่งผลให้ชีวิตของมนุษย์นั้นสูงส่ง

การดะอฺวะฮฺด้วยการทำความเข้าใจอิสลาม: การดะอฺวะฮฺที่สังคมต้องร่วมรับผิดชอบ
อีกวิธีหนึ่งของการดะอฺวะฮฺคือ โดยผ่านทางการสั่งสอนเผยแพร่ การร่วมสนทนา อภิปราย การเขียนหนังสือหรือบทความ ดังที่อัลลอฮฺผู้ทรงยิ่งใหญ่ได้กล่าวไว้ในอัลกุรอานว่า
"จงเรียกร้องสู่แนวทางของพระเจ้าของสู่เจ้าโดยสุขม และการตักเตือนที่ดี และจงโต้แย้งพวกเขาด้วยสิ่งที่ดี " ( อัน-นะฮฺ: 125 )
สนามของการดะอฺวะฮฺนี้ ต้องการผู้มีความเข้าใจที่ลึกซึ้ง ผู้ที่เตรียมพร้อมและฝึกฝนตัวเองอยู่สม่ำเสมอ มุสลิมนั้นควรจะใช้วิธีการในการดะวะห์ให้มีประสิทธิภาพและเหมาะสม ในทุกๆ เวลาทุกๆ สถานที่ ในทุกวันนี้การดะอฺวะฮฺต้องการสื่อ และวิธีการทันสมัย เช่น วิทยุ,โทรทัศน์,และอินเทอร์เน็ท เป็นต้น รวมทั้งการพบปะตัวต่อตัว
ข้าพเจ้ารู้ว่ามุสลิมส่วนใหญ่ อาจไม่มีเวลาว่างพอที่จะไปรับการฝึกอบรม และทำงานดะอฺวะฮ์ในรูปแบบนี้ แต่คนบางกลุ่มก็ต้องเตรียมพร้อมตัวของพวกเขาเอง และเข้าร่วมในสนามการดะอฺวะฮฺนี้ ดังที่อัลลอฮฺผู้ทรงสูงส่งได้กล่าวไว้ในอัลกรุอานว่า
"ไม่บังควรที่ผู้ศรัทธา จะออกไปสู้รบกันทั้งหมด ทำไมแต่ละกลุ่มในหมู่พวกเขา จึงไม่ออกไปหาความเข้าใจในศาสนา เพื่อจะได้ตักเตือนหมู่คณะของพวกเขา โดยหวังว่าหมู่คณะของพวกเขาจะได้ระมัดระวัง " ( อัต เตาบะฮฺ : 122 )
ดังนั้นการดะอฺวะฮฺที่ผ่านการฝึกฝนที่ถูกต้องและให้ความชำนาญพิเศษ จึงถือว่าเป็นฟัรดูกิฟายะฮฺ (ข้อกำหนดที่สังคมต้องตระเตรียมให้พอเพียง) หมายความว่า ทุกๆ ชุมชนจะต้องมีบางคนที่ทำการดะอฺวะฮฺอย่างถูกต้อง อย่างเป็นระบบ แบบแผน เป็นตัวแทนของสมาชิกทั้งหมดของชุมชน ถ้ามีบางคนในสังคมได้ทำงานนี้ คนอื่นๆในสังคมก็จะไม่มีความผิด
แต่ถ้าหากว่าในสังคมนั้นไม่มีใครทำการดะอฺวะฮฺเลย ก็จะทำให้มุสลิมทั้งหมดในสังคมนั้นมีความผิด มันจึงเป็นหน้าที่ของมุสลิมทั้งหลาย ที่จะต้องสนับสนุนในการดะอฺวะฮฺ ด้วยกับการจัดเตรียมสิ่งอำนวยความสะดวก และสนับสนุนเงินทุน เพื่อที่จะทำให้การดะอฺวะฮฺมีสิทธิภาพสูงสุด

ปัญหาของการดะอฺวะฮฺ
ปัญหาแรกคือ มุสลิมส่วนใหญ่นั้น พวกเขาไม่ได้ดำเนินชีวิตให้เป็นแบบอย่าง (คือไม่ได้ทำการดะอฺวะฮฺประเภทแรกที่เป็นข้อบังคับสำหรับทุกคน) เพื่อที่จะได้เป็นพยานของอัลลอฮฺ ท่ามกลางมนุษย์ทั้งหลาย
ปัญหาอีกอย่างหนึ่งก็ คนที่ทำการดะอฺวะฮฺด้วยการทำความเข้าใจอิสลาม (คือการดะอฺวะฮประเภทที่สองที่สังคมต้องร่วมรับผิดชอบ) ถึงแม้ว่าพวกเขาเป็นผู้ที่มีความบริสุทธิ์ใจ แต่พวกเขากลับได้รับการฝึกอบรมที่น้อยมาก และสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นตามมาอีกก็คือ กลุ่มที่มีอยู่น้อยนั้น กลับไม่ได้รับการช่วยเหลือจากพี่น้องมุสลิมด้วยกัน
ในขณะที่องค์กรเผยแพร่อื่นๆที่ไม่ใช้มุสลิม กลับได้รับการสนับสนุน ในด้านทรัพยากรอย่างท่วมท้น ซึ่งพวกเขาเหล่านั้นได้ครอบโลกด้วยธุรกิจ ในทางกลับกันองค์กรมุสลิมมีสภาพเพียงแค่พอจะอยู่รอดไปวันๆ
ในทุกวันนี้การโฆษณาชวนเชื่อ ทำให้เกิดภาพที่ตรงข้ามกับความเป็นจริงของอิสลาม ด้วยเหตุนี้การดะอฺวะฮฺ มันจึงกลายเป็นหน้าที่ของมุสลิมทุกคน รวมทั้งองค์กรมุสลิม รัฐมุสลิม ที่ต้องอุทิศตนและเสียสละ เพื่อให้ภาพพจน์ของมุสลิมดีขึ้น ด้วยกับความพยายาม และใช้วิทยปัญญา และวิธีการตอบโตที่ดีกว่า

ขออัลลอฮฺโปรดช่วยเหลือพวกเขาในหนทางของพระองค์

ที่มา นัดวาตุล ฟิตยะฮฺ
ตอบคำถามโดย เชค ดร.มุซัมมิล ซิดดีกียฺ
อัล มุฆีเราะฮฺ แปลและเรียบเรียง
]]> ความหมายของ "อัลลอฮฺ" http://www.pundok.com/index.php?entry=entry080517-114049 ความหมายของ الله
....... คำว่า "อัลลอฮฺ" เป็นพระนามของพระเจ้า ที่มาจากสำนวนภาษาอาหรับ ซึ่งมีความเก่าแก่พอๆ กับภาษาฮิบรู และภาษาซุรยานี เมื่อศึกษาความหมายในภาษาต่างๆ ก็คล้ายกัน ซึ่งความหมายตามหลักการอิสลามนั้น มีความเกี่ยวข้องกับคุณลักษณะของพระผู้เป็นเจ้า ต่างจากคำว่า "พระเจ้า"

ความหมายของคำว่า อัลลอฮฺ อุละมาอฺมี 2 ทัศนะคือ
ทัศนะที่ 1 อิลาฮฺ -> อัลลอฮฺ

اَلْ + إِلَه --> اَلْـإِلَه --> الله

....... อัล-อิลาฮฺ หมายถึง พระเจ้า แต่เนื่องจากคำนี้เป็นศัพท์ทางศาสนา สำหรับมุสลิมจะหมายถึง ผู้เป็นเจ้าของโลก ผู้สร้างมนุษย์ ผู้สร้างทุกสิ่งทุกอย่าง

....... นักประวัติศาสตร์กล่าวว่า ผู้ที่พูดภาษาอาหรับอย่างถูกต้องคนแรก คือ ท่านนบีอิสมาอีล ก่อนหน้าท่านก็มีชาวเผ่าญุรฮุม ที่ใช้ภาษาอาหรับโบราณกัน เดิมท่านนบีอิสมาอีล ไม่ได้ใช้ภาษาอาหรับ เพราะท่านมาจากบาบิล หรือบาบิโลน (เป็นดินแดนที่ยิ่งใหญ่แถบอิรัก) ท่านนบีอิบรอฮีม (บิดาของท่าน) ได้อพยพจากอิรักไปชาม อียิปต์ แล้วกลับมาเมืองชาม และได้สมรสกับภรรยาสองท่าน ท่านแรกคือท่านหญิงซาเราะฮฺ แต่ไม่มีลูก ท่านนบีอิบรอฮีมจึงแต่งงานกับท่านหญิงฮาญัร (ทาสจากอียิปต์) และนางได้ให้กำเนิดลูกชาย ชื่อ อิสมาอีล จากนั้นอัลลอฮฺ ได้ทรงบัญชาให้นบีอิบรอฮีมนำท่านหญิงฮาญัร และลูกอพยพไปอยู่มักกะฮฺ แล้วนบีอิบรอฮีมก็กลับไปเมืองชาม มักกะฮฺในสมัยนั้น เป็นทะเลทรายไม่มีแหล่งน้ำ อัลลอฮฺจึงประทานน้ำซัมซัมมา อาหรับเร่ร่อนก็พากันมาอาศัยอยู่บริเวณนั้น ซึ่งเผ่าแรกที่มาอยู่คือญุรฮุม ภายหลังท่านนบีอิสมาอีล แต่งงานกับสตรีจากเผ่าญุรฮุม และท่านก็ได้เริ่มใช้ภาษาอาหรับ ชาวอาหรับในเกาะอาหรับทั้งหมดก็ได้ใช้ภาษา ที่มาจากศาสนาของนบีอิบรอฮีม และนบีอิสมาอีล ฉะนั้นรากศัพท์ของภาษาอาหรับ จึงมีความเกี่ยวข้องกับศาสนา

....... คำว่า อิลาฮฺ ในความเชื่อของอาหรับสมัยก่อนก็คืออัลลอฮฺ หมายถึงผู้เป็นเจ้าของโลก ผู้สร้างมนุษย์ ชั้นฟ้า แผ่นดิน สร้างทุกสรรพสิ่ง ซึ่งแตกต่างจากความหมายของคำว่า พระเจ้า ที่คนทั่วไป(ต่างศาสนิก)เข้าใจกัน เพราะไม่สามารถสื่อความหมายของ อิลาฮฺ ได้ชัดเจน เราจึงต้องศึกษาความหมายของคำว่า อิลาฮฺ ให้เข้าใจอย่างถ่องแท้

ทัศนะที่ 2 อะ-ลิ-ฮะ -> อัลลอฮฺ
....... มาจากรากศัพท์ อะลิฮะ ( أَلِهَ ) หมายถึง รัก เพราะฉะนั้นคำว่า อัลลอฮฺ จะหมายถึง (พระเจ้า)ที่ถูกรัก ซึ่งสร้างความผูกพันที่มากกว่าความศรัทธาคือความรัก เราลองกล่าว อัลลอฮฺ โดยนึกถึงความหมายว่า ที่รักของเรา ผู้ทรงยิ่งใหญ่ แทนที่จะเชื่อแค่ว่าอัลลอฮฺคือพระเจ้า ในเมื่ออัลลอฮฺเป็นที่รักของเรา จึงทำให้เกิดหน้าที่ต่อพระองค์

....... เราเห็นมนุษย์ที่รักกัน คุยโทรศัพท์กันนานๆ หมดเงิน และเวลาไปมากมายกับการแสดงความรัก แล้วกับอัลลอฮฺเราปฏิบัติอย่างไร ? เรารักอัลลอฮฺอย่างไร ? การจะตอบคำถามนี้ได้ ก็ต้องศึกษาความหมายของคำว่า อัลลอฮฺ ตามหลักอะกีดะฮฺของผู้ศรัทธา ยิ่งศึกษาเราก็จะยิ่งรู้ว่าคำว่า อัลลอฮฺ ในมุมุมองของอิสลาม มีเนื้อหาที่ต่างจากศาสนาอื่น ยิ่งศึกษามากก็ยิ่งรู้มาก อันเป็นความสำคัญ ของการศึกษาวิชาอะกีดะฮฺ (เตาฮีด)

ที่มา เรียบเรียงจากการบรรยายของ เชคริฎอ อะหมัด สมะดี
คัดลอกจาก Islam in Thailand]]> การค้าหุ้น เป็นที่ อนุมัติ หรือ ไม่ ใน อิสลาม http://www.pundok.com/index.php?entry=entry080503-134059

ถาม การค้าหุ้นเป็นที่อนุมัติหรือไม่ในอิสลาม
ตอบ ดร.มุนซิร คอฮ์ฟ นักวิชาการผู้เชี่ยวชาญด้านเศรษฐศาสตร์และการเงินอิสลามกล่าวถึงเรื่องนี้ว่า
หุ้น (Stock/Share) โดยพื้นฐานแล้วมีสองประเภทด้วยกัน นั่นคือ

1.หุ้นทั่วไป
2. หุ้นบุริมสิทธิ์

....... ถ้าเป็นหุ้นบุริมสิทธิ์ในทางการเงิน เช่น หุ้นที่ได้รับหลักประกันผลตอบแทนขั้นต่ำ ได้รับการจ่ายคืนเป็นเงินสดก่อนคนอื่น ในตอนเลิกกิจการ หุ้นประเภทนี้ ถือเป็นที่ต้องห้ามเพราะเจ้าของทุนบริษัท จะต้องได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน อิสลามห้ามออก ซื้อขาย และเป็นเจ้าของหุ้นประเภทนี้

....... หุ้นสามัญทั่วไปไม่เป็นที่ต้องห้ามจากทัศนะดังกล่าว แต่ในอีกมุมหนึ่ง หุ้นอาจเป็นของบริษัท ที่ตั้งขึ้นมาดำเนินกิจการที่สอดคล้องกับหลักกฎหมายอิสลาม เช่น ธนาคารอิสลาม เป็นต้น หุ้นประเภทนี้ เป็นที่อนุญาตให้ซื้อขาย หรือเป็นเจ้าของได้ ส่วนหุ้นของบริษัทที่ธุรกิจหลัก หรือธุรกิจส่วนใหญ่เป็นที่ต้องห้าม เช่น ธนาคารระบบดอกเบี้ย หรือบริษัทที่ประกอบกิจการทางด้านบันเทิง และการพนันอย่างลาสเวกัส หรือเป็นของบริษัทที่ธุรกิจหลัก หรือธุรกิจส่วนใหญ่เป็นที่อนุญาต แต่หนังสือบริคนธ์สนธิอนุญาตให้ดำเนินกิจการที่ต้องห้ามตามกฎหมายอิสลาม และบริษัทก็ทำกิจการต้องห้ามนั้นจริงๆ อย่างเช่น หุ้นของบริษัทไมโครซอฟท์ อินเทล โซนี เจเนอรัลมอเตอร์ หุ้นประเภทนี้เป็นที่ต้องห้ามตามหลักการอิสลาม

....... แต่มีหุ้นอีกประเภทหนึ่ง ที่ค่อนข้างจะยุ่งยาก และต้องการรายละเอียดบางอย่าง เราทราบกันดีแล้วว่าอิสลามห้ามมุสลิมตั้งบริษัท ที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมต้องห้าม ดังนั้น อิสลามจึงห้ามออกหุ้นขาย แก่ประชาชน และห้ามประชาชนซื้อ หรือเป็นเจ้าของด้วย เพราะการทำเช่นนั้น ก็เท่ากับเจ้าของหุ้นได้กลายเป็นหุ้นส่วนในบริษัท ที่คณะกรรมการบริษัทดำเนินกิจการ ต้องห้ามแทนเจ้าของหุ้น ในฐานะที่ตัวเองเป็นผู้แทนที่ได้รับการแต่งตั้ง พูดอีกอย่างหนึ่งก็ คือ คณะกรรมการบริษัทเป็นตัวแทนของคุณในการทำกิจการต้องห้าม

เกี่ยวกับเรื่องนี้มีประเด็นสำคัญสองประการที่จะต้องพิจารณา

....... ประเด็นแรกคือ ถ้าใครซื้อหุ้นเช่นนั้นด้วยเจตนา (และมีความสามารถ) ที่จะเปลี่ยนบริษัทนั้นให้หันมาดำเนินกิจการที่ถูกต้อง (ฮะลาล) โดยการเข้าไปมีเสียงส่วนใหญ่ ในคณะกรรมการ หรือที่ประชุมใหญ่ผู้ถือหุ้น การซื้อหุ้นในกรณีเช่นนี้ ก็ถือเป็นที่อนุมัติเพราะว่ามันจะช่วยลดสิ่งต้องห้าม (ฮะรอม) ในโลกถึงแม้ว่ากระบวนการเปลี่ยนแปลง จะต้องใช้เวลาหลายเดือน หรืออาจเป็นปีหรือสองปีก็ตาม

....... ประเด็นที่สอง (ซึ่งเกี่ยวข้องกับผู้ถามมากกว่า) ก็คือ การซื้อ และการเป็นเจ้าของหุ้น ในฐานะผู้ลงทุนรายเล็ก และเป็นผู้ถือหุ้นส่วนน้อย เพื่อที่จะได้รับผลกำไรจากการขายหุ้น และจากเงินปันผลนั้น นักวิชาการมุสลิมกลุ่มน้อยให้เหตุผลว่า หุ้นประเภทนี้ อาจซื้อ หรือ เป็นเจ้าของเพื่อเป็นการลงทุนได้ ภายในเงื่อนไขบางอย่างที่สามารถสรุปได้อย่างแน่ใจว่า กิจการต้องห้ามของบริษัทนั้น จะต้องไม่ใช่กิจการส่วนใหญ่ของบริษัท เงื่อนไขดังกล่าวนี้รวมถึงบริษัท จะต้องไม่มีสัดส่วนของหนี้สิน/สินทรัพย์สูง กล่าวคือ บริษัทจะต้องไม่อยู่ได้ด้วยเงินกู้ จะต้องไม่หารายได้ส่วนใหญ่จากดอกเบี้ย จะต้องไม่เกี่ยวข้องกับกิจกรรม ที่ทำลายผลประโยชน์ของมุสลิม เช่น การผลิต และการขายอาวุธ ที่มาโจมตีมุสลิม

โดยอาศัยเงื่อนไขดังกล่าวมา ดาวโจนส์ได้ร่วมกับนักวิชาการมุสลิมทำการศึกษาหุ้นที่จดทะเบียน และได้ลำดับรายชื่อของบริษัทเหล่านั้นไว้ ภายใต้ชื่อ ดัชนีตลาดหลักทรัพย์อิสลามดาวโจนส์ (Islamic Market Dow Jones Index)

แปลโดย บรรจง บินกาซัน
คัดลอกจาก Halal Thailand

]]> ดร.ซัยยิด อิหม่าม กับ หนังสือชี้แจง แนวทางการปฏิบัติ การญิฮาด ที่ อียิปต์ และ ทั่วโลก http://www.pundok.com/index.php?entry=entry080423-150909

ดร.ซัยยิด อิหม่าม กับ หนังสือชี้แจงแนวทางการปฏิบัติ การญิฮาด ที่ อียิปต์และ ทั่วโลก
ด้วยพระนามของเอกองค์อัลลอห์ ที่ทรงเมตตาปรานีเสมอ

ขอสรรเสริญแค่เอกองค์อัลลอฮฺ พระผู้เป็นเจ้าแห่งสากลโลก และขอความสันติสุข จงมีแด่ท่านศาสดาแห่งสันติภาพ
ความจริงข้าพเจ้าได้อ่านการเผยแพร่ใน ( Islam online.net ) เกี่ยวกับ ชีวิตการเป็นอยู่ของท่าน ดร. ฟาดิล ( ซัยยิดอิหม่าม ) และ ความคิดของท่านใน (وثيقة ترشيد العمل الجهادي في مصر والعالم وفق الضوابط الشرعية)، ( หนังสือชี้แจงแนวทางการปฏิบัติการญิฮาด ในประเทศอียิปต์ และทั่วโลก ซึ่งเป็นที่ยอมรับในกฎหมายอิสลาม ) , ในแนวความคิดของกระผม น่าที่จะแปลเป็นภาษาไทย และ ภาษามลายู , เพื่อประชาชนที่ใช้ภาษาไทยและ ภาษามลายูได้อ่านบทความและ ได้เปรียบเทียบ ความคิด และความเข้าใจที่ถูกต้องและ ความคิดที่ผิดๆ เกี่ยงกับการญิฮาด ( การต่อสู้ ) . ก่อนที่การแปลบทความนี้จะจบลงด้วยความสมบูรณ์ , กระผมขอนำเสนอ เกี่ยวกับประวัติและชีวิตอย่างย่อของท่าน ดร.ฟาดิล ( ซัยยิดอิหม่าม ) ชีวประวัติ , การต่อสู้ , ตำรา และการค้นคว้าวิจัย ชิ้นสุดท้ายในหนังสือชี้แจงแนวทางการปฏิบัติการญิฮาด นี้ , ขอให้เอกองค์อัลลอฮฺ จงประทานสรรพสิ่งที่เป็นประโยชน์แก่กระผมเอง และทุกท่านที่ได้อ่าน และขอให้พระเจ้าจงประทานแนวทางแก่พวกเราทั้งหลาย อามีน.

หัวข้อแรก : ทำความรู้จักชีวิตส่วนตัวของ ดร. ฟาดิล ซัยยิด อิหม่าม

ดร. ฟาดิล เป็นชาวอียิปต์ ท่านได้เรียนจบปริญญาเอกจากสาขาแพทย์ศาสตร์, และท่านรู้จักในนาม อัซซัยยิด อิหม่าม อับดุลอาซิซ อัซซารีฟ , และท่านก็รู้จักเหมือนกันในนาม อัซซัยคู อับดุลกอเดร์ บิน อับดุลอาซิซ , และท่านคือ นักค้นคิดคนแรกที่สำคัญในการเคลื่อนไหว ในการต่อสู้แห่งโลก , ส่วนมาก นักค้นคิด ในสนามการญิฮาด ( นักต่อสู้ ) ปัจจุบัน เป็นลูกศิษย์ โดยตรง หรือ ศึกษาจากตำราของท่าน , โดยเฉพาะ ในตำรา ที่มีชื่อว่า في سبيل الله "العمدة في إعداد العدة للجهاد “ รากฐานในการเตรียมความเข้มแข็งเพื่อการต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮฺ” .
ดร. ฟาดิล ( ซัยยิด อิหม่าม ) ได้ครองเรือนกับ สตรีชาวปาเลสไตน์ และมีบุตรชาย 4 คน และหญิง 1 คน , หลังจากนั้นได้แต่งงานกับสตรีชาวเยเมน จากเมือง อาบ และได้บุตรสาว 1 คน ขณะนี้มีอายุ 4 ขวบ .
ท่าน ได้อพยพจากอิยีปต์ ไปทำงานที่ประเทศซาอุดีอารเบีย, และในปี ค.ศ. 1981 ได้รับคำตัดสินจำคุก ในคดี ลอบ ฆ่าท่านอันนวา อัลซาดัต , ท่านได้อาศัยอยู่ในประเทศซาอุฯ จงถึง ปี ค.ศ. 1986 , หลังจากนั้นท่านได้อพยพไปยังประเทศปากีสถาน ที่นั้นท่านได้ทำงานในการช่วยเหลือรักษาพวกมุณฺฌาอีดีนที่ได้รับบาดเจ็บในต่อสู้และปะทะ, และท่านได้ทุกแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล ฮีลาล ที่เมืองเปชาวา ในสมัยสงครามญิฮาด ต่อสู้กับผู้รุกรานรัฐบาลรัสเซีย, จากนั้นท่านก็ได้จาก แผ่นดินปากีสถานในฐานะ ผู้อพยพจากการจับกุมต่อชาวอาหรับ ณ. เมืองเปชาวา ในปี ค.ศ. 1993. หลังจากนั้นท่านก็เดินท่านเข้าไปยังประเทศซูดาน และได้ย้ายเข้าไปยังประเทศเยเมน, และถึงที่นั้นในวาระสุดท้ายของสงครามเยเมน. พอท่านได้ที่เยเมน ท่านได้เดินท่านสู่เมือง อาบ ทางภาคใต้ประเทศเยเมน, ที่นั่นท่านได้อนุเคราะห์เป็นแพทย์รักษาโรค ที่โรงพยาบาล ดารุลวาฟาอุลตาคฺซีซ ที่เมืองดังกล่าว, จากนั้นในปี 2001 ค.ศ. ท่านก็ถูกจับกุมที่สถานที่ทำงานและถูกจำคุกที่ประเทศเยเมนและได้ถูกส่งกลับไปยังประเทศอียิปต์ ในปี 2004 ค.ศ. , และ ท่านก็ได้ถูกจำคุกจนถึงปัจจุบัน ณ ที่เรือนจำ อัล อักรอบฺ ณ เมือง ตูเราะฮ์ ประเทศอียิปต์ .
อูสามาฮฺ ซิดดีกฺ ซึ่งเป็นผู้นำ อิสลามอิยิปต์ เป็นผู้อพยพด้านการเมือง ขณะนี้อาศัยอยู่ที่ประเทศเยอรมันได้กล่าวแก่นักข่าว หนังสือพิมพ์ “ อัลซุรฺกุล เอาสอตฺ ” ว่า ความจริงผมได้เคยรู้จักกับ ดร.ฟาดิล ( ซัยยิด อิหม่าม ) ในสมัยท่านได้เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลฮิลาล คูเวต. ท่านได้แต่งตั้งกระผมเป็นผู้รับผิดชอบในด้านศาสนาให้กับ บัยตุลอานศอรฺ ที่ดังกล่าวเปรียบเสมือนเป็นที่ต้อนรับการมาถึงของ พวกมุฌญาฮิดดีน อาหรับและผู้ที่ได้รับอุบัติเหตุบาดเจ็บในสมรภูมิสงครามศักย์สิทธ์ ที่อัฟกานิสถาน......... ผมไม่เคยได้พบนักวิชาการที่เหมือนเขานอกเหนือจาก อัซซัยคุล อลามาตุล ซุนกอยตีย์ ซอฮีบุ ตัฟซียรุ << إيضاح القرآن بالقرآن أضواء البيان في >> . บรรดาใครที่ที่มีรากฐานวิชาการศาสนา ที่ได้อ่านตำราของอัลซัยคุ ฟาดิล จะได้รับวิชาการเสมือนนี้ , เนื่องจากนั้น ทำให้ผมได้เห็นผลมากๆ ไม่ว่าในด้านวิชาการของท่านเท่านั้น
จงกระทั่งในด้านจริยธรรมและ อุปนิสัยของท่าน , ฉะนั้นมิต้องสงสัยหรอก ท่านได้เป็นส่วนหนึ่งของบรรดาเหล่านักวิชาการ ร๊อบบานียีน (ولا نزكي على الله أحدا)

ข้อที่ สอง : การเป็นผู้นำ และการต่อสู้ของท่าน

ความจริงในส่วนมากอิสลามิกชนได้รู้และทราบท่องแท้ว่า ดร. ฟาดิล / ซัยยิด อิหม่าม ได้เป็นคนแรกๆ ในขบวนการการต่อสู้ของอิสลาม ก่อนหน้านี้ ขบวนการนี้ได้นำโดย อัยมาน อัซซอวาหีรี , แลท่านเป็นอาจารย์ประจำของท่าน อัซซอวาหีรี , ท่าน คือ ฟากีหฺ ( ผู้ค้นคิด ) คนแรก แก่ หลักการ และ การวางแผนความคิดการต่อสู้แห่งโลก .
ดร. ฟาดิล ( ซัยยิดอิหม่าม ) ถูกแต่งตั้งเป็นหัวหน้าคณะการต่อสู้ ที่เมืองเปชาวา ในปี 1987 ค.ศ. และท่านก็เป็นคนแรกที่เป็นหัวหน้าคณะการต่อสู้และท่านมีนิสัยชอบเก็บความลับในการบริหารมาก จนในที่สุดบรรดาสมาชิกและลูกน้องของท่านไม่ทราบเลยว่า ซัยยิด อิหม่าม คือหัวหน้าของขบวนการ .
หลังจากนั้น ดร.ฟาดิล ( ซัยยิด อิหม่าม ) ได้วางตำแหน่งหัวหน้าคณะการต่อสู้ ในปี 1991 ค.ศ. และท่านขอเพียงรับตำแหน่งหน้าที่การค้นคว้าและวิจัยกฎหมายอิสลามในการพิมพ์และการเผยแพร่, ท่านคือนักวิชาการมากกว่าเป็นผู้นำการเคลื่อนไหว อันเนื่องจากนั้นท่านได้รวบรวมกำลังกายกำลังใจในการค้นคว้าวิจัยวิชาการกฎหมายอิสลามและก่อตั้งทฤษฏี การปฏิบัติการการต่อสู้ ( ญิฮาด ).
ในการขอถอนตำแหน่ง ดร.ฟาดิล ( ซัยยิด อิหม่าม ) จากการเป็นหัวหน้าขบวนการต่อสู้นั้น การบริหารงานก็เปลี่ยนไปเป็นของ อัยมาน อัซซอวาหีรี ที่มีการติดต่อแน่นแฟ้นกับ อูสามาฮฺ บิน ลาดิน และกลุ่มอัล-กออีดะห์. เนืองจากนั้นได้เกิดการรวมตัวกลุ่ม อัล-กออิดะห์ และญิฮาด ที่อัฟกานีสถาน กลายเป็นหนึ่งขบวนการ ญิฮาดแห่งโลก ในปี 1998 ค.ศ.

ข้อที่ สาม : การเขียนตำรา และ ตำราต่างๆ ของ ดร. ฟาดิล

ดร.ฟาดิล ( ซัยยิด อิหม่าม ) ได้เขียนตำรา หลายเล่ม และที่เล่มที่สำคัญได้แก่
ได้ออกในปี 1988 ค.ศ. / 1408 อ.ศ. «العمدة في إعداد العدة للجهاد في سبيل الله
ได้ออกในปี 1993 ค.ศ. / 1413 อ.ศ. «الجامع في طلب العلم الشريف
(1) ในหนังสือ العمدة في إعداد العدة للجهاد في سبيل الله เขียนโดย ดร.ฟาดิล ( ซัยยิด อิหม่าม ) เพื่อเป็นแบบอย่างหรือกฎระเบียนแก่บรรดานักรบมุญาอิดดีน , ตำราเล่มนี้มี ทั้งหมด 433 หน้า 5 บท ซึ่งได้กล่าวเกี่ยวกับการฝึกฝนการทหาร และแนวทางหลักการของขบวนการญิฮาด , และตำราเล่มนี้ได้พิมพ์เป็นครั้งแรกที่ประเทศปากีสถาน ในปี 1988 ค.ศ. หลังจากนั้นตำราเล่มนี้ได้เผยแพร่ไปทั่วโลก. และตำราเล่มได้ยกย่องเสมือน มานีปาสตู ในทุกรูปแบบญิฮาด ตั้งแต่ ในทศวรรษ ที่ 90 มาจนทุกวันนี้, และได้แปลไปเป็นภาษา อังกฤษ ฝรั่งเศส ตุรกี เปอร์เซีย อูรฺดู เคอร์ สเปน มาเลเซีย และ อินโดนีเซีย , และตำราเล่มนี้ได้จำหน่ายอย่างเปิดเผยในประเทศยุโรป ไม่ว่าในประเทศอังกฤษก็ตาม หน้ามัสยิด และร้านหนังสือทั่วไป ก่อนหน้าที่จะเกิด เหตุการณ์ 11 กันยายน 2001 , และตำราเล่มนี้ได้ว่างขายในประเทศอเมริกาลาติน อย่างเช่น บราซิล , และได้พิมพ์ในประเทศจอร์แดนหลายต่อหลายครั้ง.
(2) และหนังสือ الجامع في طلب العلم الشريفหนังสือเล่มนี้ เป็นหนังสือ เมาสูอาตู ( สารานุกรม ) ที่ใหญ่มี 2 เล่มมี 1100 หน้า , หนังสือเล่มนี้เปรียบเสมือน มานีปาสตู แก่กลุ่มมุสลีมีนแนวหน้าซึ่งเป็นปุตุชนพิเศษ ที่จะเปลี่ยนแปลงโลกอิสลามและ ผู้แต่งได้บรรจุคำตอบแก่ปัญหาที่จะเกิดขึ้นแก่มุสลิมในชีวิตประจำวัน , และในหนังสือนี้ ได้เขียนขอบเขตทฤษฎีที่สมบูรณ์ ที่จะให้และเสริมความต้องการของชนมุสลิม เกี่ยวกับวิชาการศาสนาซึ่งเป็นรากฐาน ในความพยายามให้มีความทันสมัยและใหม่สดใสแก่ชนชาติ และ ลุกขึ้นจากการลับไหลและความหล้าหลัง , เพราะเหตุว่านโยบายของชนชาติ จะไม่สามารถแก้ไขได้นอกจากด้วยแนวทาง ของชนชาติก่อนๆ ได้วางความสมบูรณ์ของนโยบายไว้แล้ว.

ข้อที่ สี ทบทวน ค้นคว้าและวิจัย และชี้แนวทางการญิฮาด
ดร.ฟาดิล ( ซัยยิด อิหม่าม ) ได้เริ่มทบทวนการค้นคว้าและวิจัยความเข้าใจ และ ทบทวนในหนังสือที่ชื่อว่า
(وثيقة ترشيد العمل الجهادي في مصر والعالم وفق الضوابط الشرعية)
ซึ่งมีหมายความว่า หนังสือชี้แจง แนะแนวทางการปฎิบัติการญิฮาดอิยิปต์ และสากลตามแนวทางและขอบเขตของชารีอะห์ (อิสลาม) ตำราเล่มนี้มีจำนวน 111 หน้า , ได้เขียนขึ้โดย ดร.ฟาดิล สมัยท่านอยู่ ในเรือนจำ , และได้มีความเห็นตรงกันโดยส่วนหนึ่งของพวกมุญาฮีดีน ซึ่งอยู่ในเรือนจำ อัล-กอยูม พร้อมกับท่าน , หลังจากอุปนิสัยกล้าลองของ ดร. ฟาดิล ได้ถูกนำเสนอไป และได้ตอบรับอย่างดีโดยกลุ่มมุณญาอิดีน และเหล่าผู้นำ จากนั้นฝ่ายความมั่งคงของประเทศได้เริ่มปล่อยนักโทษ จากเรือนจำเป็นจำนวน 2,000 คน โดยประมาณ ในระยะเวลาไม่กี่เดือนที่ผ่านมา
คำนำของตำราเล่มนี้ ดร.ฟาดิล ( ซัยยิด อิหม่าม ) ได้เน้นหนักจุดมุ่งหมายของท่าน “ การคิดเห็นส่วนมากเยวชนมีความมุ่งมั่นต่อการต่อสู้ต่อหนทางของอัลเลาะห์ และ พวกเราได้รับรู้ว่าพวกเขาตกอยู่ในความผิดต่อหนทางกฎแห่งศาสนา ฉะนั้นเราได้เขียน หัวข้อคำตักเตือนเพื่อเป็นแนวทางในการต่อสู้(ญิฮาด) และเพื่อความบริสุทธิ์ของญิฮาด จากความผิดพลาดครั้งนี้ ” ต่อจากนั้น ผู้เขียนได้ให้แนวทางการแก้ไขดังหัวข้อต่อไปนี้
(1) ศาสนาอิสลามได้ก่อความรับผิดชอบ ต่อชนชาติมุสลีมทุกคนเพื่อยอมตนยอมใจต่อกฎศาสนาของเอกองค์อัลเลาะห์ , ต่อสู้ในแนวทางของอัลเละห์ คือส่วนหนึ่งของกฎศาสนานี้.
และทุกๆ สิ่ง ต้องยึดมั่นต่อความสามารถ , กฎของกฎหมายของศาสนาอิสลามนั้นต้องขึ้นกับ ความคิด ( สติ ) ความรู้ และความสามารถ .
( 2 ) ปัญหาการญิฮาด (การต่อสู้ตามแนวทางของอัลเลาะห์) เทียบเท่ากับปัญหาต่างๆ ของศาสนาอิสลาม , ได้แก่ความสามารถ คือส่วนหนึ่งของกฎ ที่เป็นวาญิบ ( ต้องกระทำ ) หรือละเว้นในการกระทำต่อปัญหานั้นๆ , แท้จริง กฎ ต่อความสามารถนั้น ในการกระทำญิฮาดนั้น ไม่ใช่มีแค่ความสามารถเท่านั้นที่มีต่อทุกๆ คนมุสลิม ด้านร่างกายและทรัพย์สิน แต่ต้องรวมเข้าไปกับความสามารถต่อขับรับกับสภาพและเหตุการณ์ ต่อสิ่งรอบๆ ตัวเรา ไม่ว่า กับเพื่อนหรือสัตรู / ผู้สนับสนุน หรือ ผู้ต่อต้าน อัลเลาะห์ทรงสรรเสริญบรรดามุณญาฮีดีน ต่อแนวทางของอัลเลาะห์ , พร้อมกันนั้น อัลเลาะห์ทรงสรรเสริญ ต่อ อาซฮาบุลกาหฺฟี ( ชาวถ้ำ ) ที่อพยพและซ่อนตัวในถ้ำเพื่อหลีกเลี่ยงในการปะทะ , และ อัลเลาะห์ทรงสรรเสริญ แก่ หนึ่งมุมีน ( ผู้ศัทธา ) จากครอบครัวของฟิรฺอาว ( ฟาโร )ที่รักษาความลับในการศัทธาของเขา , แท้จริงตอนนั้น ได้เผชิญกับเหตุการณ์และปัญหาเหมือนกับพวกที่ต่อต้านชาวมุสลิม ,แต่ว่าการโต้ตอบ ของมุสลิมต่อเขานั้นไม่เหมือนกัน , ข้อแรกคือการต่อสู้ ข้อที่สอง คือการหลีกหนี ข้อที่สาม รักษาความลับของการศัธทา , แท้จริงการกระทำทั้ง สาม ข้อดังกล่าว นั้นได้ทุกสรรเสริญเพราะทุกๆ คนได้กระทำตามข้อบังคับโดย กฎชารีอะห์ตามความเหมาะสมกับสมัย , เหตุการณ์ , สถานที่และความสามารถของเขา. ทั้งหลายแหล มุสลีมในปัจจุบันนี้ทั้งในเวลา และสถานที่จำเป็นต้องเข้าใจเรื่องศาสนาของเขาและทันต่อสถานการณ์ และการคาดการ ต่อการเลือกการปฎิบัติ การตามกฎหมายชารีอะห์ที่มีความเหมาะสม ต่อสถานการณ์และความสามารถ , และไม่มีการตัดสินที่มีความจำเป็น ต่อคนที่อ่อนแอและกลุ่มชนส่วนน้อย(ชนที่ด้อยโอกาส) สรุปแล้วกฎหมายญิฮาดนั้นแน่ชัดต้องเกิดขึ้นจนถึงวันปรโลก , แท้จริงอัลเลาะห์หูตาอาลา ได้ทรงให้อาภัยต่อชนส่วนน้อย ณ นครเมกกะห์ , และอัลเลาะห์ทรงห้าม ท่าน นบีอีซา อัลมาสีหฺ ทำสงครามกับ ยะยูดวามะยูดเพราะอ่อนแอและด้อย ความสามารถ ถืงกระนั้น นบีอีซา อัลมาสีหฺ มีผู้สนับสนุนที่มีความสามารถที่ดีและมีความศัทธราในสมัยนั้นและพวกเขาได้ชัยชนะต่อ ดาจญัลฺ ก่อนหน้านี้ , รายงานโดย อีบฺนี อาดาส ใน ซอฮีฮฺ มุสลิม
( 3 ) ไม่วาญิบ ญิฮาด ต่อผู้ที่ไม่มีทรัพย์สินและค่าใช้จ่าย , ถึงกระนั้นกฎญิฮาดในสมัยนั้นสำหรับคนอื่นๆ นั้นเป็น ฟัรดู อีน ( ต้องปฏิบัติเป็นส่วนบุคคล ) المرضى...) (ليس على الضعفاء ولا อายะห์นี้ ได้ยอมรับการป่วยของ เหล่า ซอฮาบัต (สาวก ) ที่ป่วย ติดตามเข้าในสงคราม ตาบุก แท้จริงสงครามในครั้งนี้เป็น ฟัรดูอีน แก่มุสลิม อันได้ตรัสโดยอัลเลาะห์ :
(انفروا خفافا وثقالا) 41 التوبة، มีความหมายว่า จงไปเถิดสู่เจ้าหลายๆ คน ( เพื่อทำสงครามในหนทางของอัลเลาะห์ ) ไม่ว่าด้วยสถานการณ์เบาๆ ( ง่ายต้อการเคลื่อนที่ ) หรือว่าด้วยสถานการณ์หนักๆ ( เพราะว่าหลากหลายกับหน้าที่ ) , และทุกๆคน มูญาอิด ( ทหาร ) จำเป็นต้องรับผิดชอบต่อการใช้จ่ายของครอบครัวเขา เพราะว่า ท่านนบี ( ซ๊อล ฯ ) ได้กล่าวว่า :
"كفى بالمرء إثما أن يضيع من يعول" วจนะ มีความหมายว่า ทุกๆ คน ( มุสลิม ) ได้ทุกนับว่า เสมือนได้กระทำบาป เพราะเขาได้ทำให้คนต้องตกเป็นคนไร้การดูแล ( ไม่ได้รับการเลี้ยงดู ) .
( 4 ) ไม่เป็นการวาญิบ ญิฮาด แก่คนที่บิดาและมารดาไม่อนุญาตให้เพื่อออกไปญิฮาด , แท้จริงบรรดาอุลามะได้ร่วมออกความคิดเห็นว่า การญิฮาดที่เป็นฟัรดู กีฟายัต ( วายิบ ส่วนรวม ) ว่าต้องได้รับอนุญาตจากบิดาและมารดาเสียก่อน , และส่วนหนึ่งของบรรดาอุลามะได้ตั้งกฎเกณฑ์ว่า การญิฮาดที่เป็นฟัรดู อีน นั้นต้องมีการอนุญาตจากบิดาและมารดาเสียก่อนเหมือนกัน ,
และท่านนบี ( ซ.ล. ) ได้อนุญาตให้ ซัยยิดินา อุษมาน ไม่ให้ออกทำการรบ สงคราม บาดารฺ เพื่อให้ท่านรักษาภรรยามี่กำลังป่วย , ฉะนั้นเพื่อบิดาและมารดานั้นต้องมาเป็นอันดับแรกๆ , และท่านอีหม่าน ซาฟีอีย์ ได้กล่าวในกีตาบ ( ตำรา ) อัล – อุม “ ไม่จำเป็นแก่ บุรุษเพื่อออกไปญิฮาด ในสภาวะที่มีความกังวลว่า อาจมีสัตรูมารุกรานและทำร้ายครอบครัวเขา ในเมื่อเขาออกไปญิฮาด ” .
( 5 ) การรักษาและควบคุมระดับ การเป็นอยู่ของชนมุสลิมีนนั้น คือ ส่วนหนึ่งของจุดมุ่งหมายรากฐานกฎหมาย(ซารีอะห์)
อิสลาม , จุดมุ่งหมายของการญิฮาดนั้นก็คือเพื่อความสูงส่งของศาสนาอิสลาม และเพื่อให้ชนมุสลิมมีนมีอำนาจต่อการดำรงชีวิตตามคำสั่งสอนของศาสนาอิสลาม , ดังนั้น การรักษาจิตใจของชนมุสลีมีนจากการเสียหายนั้นเป็นส่วนหนึ่งของความ วาญิบ ( บังคับ ) ในอิสลาม
และในทางกลับกัน สิ่งที่ทำให้มุสลิมนั้นตกถลำ ไปอยู่ในหลุมแห่งความเสียหาย หรือสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อศาสนานั้นเป็นการกระทำที่ ฮารอม ( ห้ามไว้ ) ในศาสนาอิสลาม .
( 6 ) ห้ามมีการประท้วงหรือปฎิวัติต่อการปกครองของรัฐบาลอิสลาม , อิบนี ตัยมียะต์ ได้เขียนในตำรา ล [ السنة النبوية منهاج “ การปฎิวัติต่อรัฐบาลที่อธรรมนั้นเป็นที่อนุญาตโดยมุซฮาบ ( ในแนวทางความเข้าใจ ) กอดิม ( เก่า )
ของ อาหฺลีซุนนะห์ ( ผู้ที่ตามแนวทางของศาสดา ) , จากนั้น ได้รับการรวมความคิดของอุลามะว่า ได้ห้ามมีการกระทำดังกล่าว ”
และอิสลามได้ห้ามอุมมัต ( อิสลามมิกชน ) ในการปฎิวัติต่อการปกครองของมุสลิมนอกจากพวกเขาได้กระทำการ กุฟุรฺ ( เสียการ
ศรัทธา ต่อพระเจ้า ) โดยแน่ชัด . และ อิบนู ฮัจญาร ได้ให้การอธิบาย ว่า “ แท้จริงได้วาญิบ การญิฮาด แก่ผู้ที่มีความสามารถ แต่ว่ามิได้วาญิบ แก่ผู้ที่ด้อยความสามารถ ” ไม่ว่าที่ไหนๆ ไดเกิดความอธรรมที่สุดๆ ต่อสังคมชาวมุสลิมที่ปกครองโดยรัฐบาลมุสลิม
หรือมิใช่มุสลิม ถึงกระนั้นก็ไม่วาญิบต่อชนมุสลิมยิบอาวุธลุกขึ้นต่อสู้ผู้ปกครองเหล่านั้น ในเมื่อชนมุสลิมอยู่ในสถานะด้อยความสามารถ หรืออาจ เกิดความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ ต่อชาวมุสลิมถ้าชนมุสลิมกระทำการ ปฏิวัติ . ฉะนั้นรัฐบาล ต้องมีความสามารถ และไวพริบในการเลือกแนวทางที่น้อยที่สุดของความโหดร้ายอาจจะเกิดขึ้น ระหว่างสองสิ่งที่โหดร้ายและสิ่งที่น้อยที่สุดของความสูญเสีย ระหว่างทั้งสองสิ่งที่จะสูญเสีย
( 7 ) การห้ามปรามของอิสลามนั้นต่อการทำร้ายต่อคนต่างชาติ ( ถิ่น ) และนักท่องเที่ยวที่ท่องเที่ยวในประเทศมุสลิม , เพราะพวกเขาเปรียบเสมือน มุสตะมีน ( ผู้คนที่มีสนธิสัญญาสันติสุข ) , และสิ่งนี้แหละการนำเสนอ หรือของขัวญจาก คอลีฟะอุรอซีดีน และบรรดาสหายที่อัลเลาะห์ทรงอภัย.
( 8 ) การห้ามปรามของอิสลามนั้นต่อการทำร้าย และการเข็นฆ่า ผู้คนที่เดินทางเข้าต่างประเทศที่อนุญาตโดยรัฐบาลนั้น
และไม่ควรกระทำการญิฮาด ใน ดารุลฮารฺบี ( เมืองนอกศาสนา ) เพราะมีสองสาเหตุดังนี้ :

ก. การกระจายของชนชาติมุสลิมเป็นส่วนมากในประเทศ ทั่วโลก .
ข. ด้วยผู้คนที่เดินทางเข้าไปยังประเทศที่มิไช่อิสลามด้วยการรับรองความปลอดภัย / วีซ่า นั้น มิควรแก่เขาทำร้ายประชาชนในประเทศนั้น , เพราะมี ฮาดีษ ว่า ) الغدر (إنا لا يصلح في ديننا ความหมายว่า : แท้จริงในศาสนาของเรา ไม่อนุญาต ในการกระทำโดยการแทงผู้อื่นด้านหลัง

( 9 ) การห้ามปรามของอิสลามนั้นต่อการเข็นฆ่าปุตุชนธรรดาในประเทศมุสลิม , เพราะว่า โลหิต และ ทรัพย์สินนั้น
คือ มะสูม ของเขา ( ไม่ควรที่จะแตะต้อง ) . และเมื่อมีการรวบรวมตาม ฮาดีษ :
البخارى) لايزال المسلم في فسحة من دينه ما لم يصب دما حراما"(رواه
มีความหมายว่า : ให้ความอิสรภาพเสมอแก่ชนมุสลิมในภาระการงานของศาสนา , จนกว่าเขาแตะต้องโลหิตที่ฮารอม ( สิ่งที่ห้าม)
( 10 ) หลักการของชารีอะห์ ที่ให้ความชัดเจน ด้วยสาเหตุ ชนมุสลิมกลายเป็น กาฟิรฺ ( นอกศาสนา ) , ปัญหานี้ ให้ความละเอียดอ่อนต่อหลักฐานเกี่ยวกับการกุฟุรฺ และจำเป็นต้องวินิจฉัยสภาพ และให้ความยุติธรรมตัวคนที่กระทำการ กาฟิรฺ นั้น , อะไรทำให้ตัวเขากระทำผิด , หลงลืม หรือ ถูกเหตุการณ์บังคับ , หรือนับว่าเขาได้กลายเป็นพวกที่ทุกให้อภัยเพราะเหตุความโง่เขลาของตัวเขา , เหมือนอีกประการหนึ่ง

บทลงโทษ ดัวยกฎหมาย ( ฮูดุด ) ริดฺดาห์ ( อาชญากรรม ) ไม่ควรกระทำการลงโทษบนผู้กระทำผิด นอกจาก การได้รับปกครองด้วยระบอบอิสลาม , ในการนั้นจำเป็นต้องให้ความยุติธรรมระหว่างความสงบสุขหรือความเสียหายที่จะตามมา ถ้ามีการลงโทษด้วยกฎ ริดฺดาห์ บนผู้กระทำผิด .
( 11 ) แนวทางการร่วมสังคมกับ ชาวอาหฺลีลกีตาบ ที่อาศัยอยู่ในประเทศมุสลิม, บรรดาอุลามะอฺ ไม่มีคีลาฟ ( ขัดแย้ง ) และได้กล่าวว่า วาญิบการร่วมสังคมกับพวกเขาด้วยอัถยาสัยดีและไม่ควรทำร้ายพวกเขา.
( 12 ) ปัญหาการทำญิฮาดโดยลำพังด้วยตัวเอง : ไม่สมควรชนมุสลิมดูถูกดูแคลนตัวเองและฝ่าฟันชีวิตและทดสอบต่อภัยพินาศด้วยตัวเอง ไม่สามารถที่จะเอาชนะ , มุสลิมไม่ควรเสียสละตัวเองในการต่อสู้ในสิ่งที่ไม่มีประโยชน์และไร้สาระ และบรรดาอุลามะได้ตัดสินเป็นเสียงเดียวว่าไม่ควรสำเร็จการในสิ่งที่ตัวเองไม่สามารถกระทำ , ใครที่มมีหรือไม่ทราบเกี่ยวกับวิชาชารีอะห์ เพื่อ
เป็นแนวทางแก่พวกเขาในเรื่องนี้มีความเหมาะสมด้วยการใช้สติปัญญา เพื่อต่อต้านตัวเองในการกระทำสิ่งที่บ้าบิ่น นั้นๆ
( 13 ) การตักเตือน แก่สมาชิก เจมาร์ อิสลามียะห์ และบรรดามุสลิมทั่วไปเพื่อศึกษาเรื่องศาสนา เพราะวิชาการนั้น คือ ฟัรดูอีน ( วาญิบส่วนบุคคล ) แก่มุสลิมทุกคน ระหว่างวิชาที่วาญิบต้องศึกษาเล่าเรียนได้แก่ วิชาความรู้เกี่ยวกับ รุกุนอิสลาม ( บทบัญญัติอิสลาม ) และสิ่งที่เกิดการโมฆะหรือเสีย ต่อบทบัญญัติของอิสลาม , วิชาความรู้เกี่ยวกับ ฮาลาล และ ฮารอม ชนมุสลิม ไม่ควรกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งนอกจากได้รับรู้กฎการตัดสินของชารีอะห์ ได้แก่รุกุน ตากลิฟ 5 ประการ ได้แก่ วาญิบ มันดูบ ฮารุส ฮารอม
และ มักรุฮฺ
( 14 ) การตักเตือนต่อผู้นำประเทศอิสลาม : โปรดใช้กฎหมายชารีอะฮ์ เพื่อแก้ไขในสิ่งที่ทำให้เสื่อมเสียต่อสังคม และส่งนักเผยแพร่ศาสนาอิสลาม และอบรมหลักสูตรการศึกษา การอบรมบ่มนิสัย และวิชาการ และการให้หน้าที่ที่เหมาะสมกับตำแหน่งและความรู้.
( 15 ) โอ้ ! ชนมุสลิมทั้งหลายจงเชื่อมั่นเถิดว่า ศาสนาอิสลามนั้นคงมั่นจะถูกแผ่ขยาย และชนชาติมุสลิมจะต้องดำรงคงมั่นจนถึงวาระสุดท้ายของโลก อัลลอฮ์ทรงยิ่งใหญ่ ได้ทรงตรัสว่า :
(يُرِيدُونَ أَن يُطْفِؤُواْ نُورَ اللّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَيَأْبَى اللّهُ إِلاَّ أَن يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ (32)
ความว่า : พวกเขาต้องการเพื่อจะดับแสงสว่างของอัลลอฮฺด้วยปากของพวกเขา และอัลลอฮฺทรงไม่ยินยอม นอกจากจะทรงให้แสงสว่างของพระองค์สมบูรณ์เท่านั้น และแม้ว่าบรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาจะชิงชังก็ตาม : 32
هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهالْمُشْرِكُون (33)) َ
(التوبة:32، 33 )
ความว่า : พระองค์นั้นคือผู้ที่ได้ส่งรอซูลของพระองค์ ( มูฮำหมัด )มาพร้อมด้วยคำแนะนำ และศาสนาแห่งสัจจะ และเพื่อที่จะทรงให้ศาสนาแห่งสัจจะนั้น จะประจักษ์เหนือศาสนาทุกศาสนา และแม้ว่าบรรดามุซริก ( ผู้ตั้งภาคี ) จะชิงชังก็ตาม : 33 ซูเราะห์ อัต – เตาบะฮฺ 32- 33
ดังนั้น ดร. ( ซัยยิด อิหม่าน ) ในท้ายสุดของตำราท่าน เสมือนเอกสารที่สำคัญ , และได้นำร่องรอยที่ยิ่งใหญ่แก่การเคลื่อนไหวของอิสลามทั่วไป และเป็นการนำร่องญิฮาดทั่วโลกอย่างเป็นทางการ .
หนังสือการชี้แจงเล่มนี้ ได้ลงชื่อและยอมรับ โดยหลายร้อยคนจากสมาชิกของกลุ่ม ญิฮาด ที่ อิยิปต์ และพวกเขาได้เชิญชวนมุสลิมทุกคน ที่อิยิปต์ และมุสลิมทั่วโลก เพื่อน้อมรับขอบเขตกฎหมายซารีอะห์ ที่อยู่ในหนังสือดังกล่าวเพื่อเป็นแนวทางการปฎิบัติการญิฮาด .

คำ : ภาพสะท้อนจากการค้นคว้า

แท้จริงการวิจัย และนำเสนอโดย ดร.ฟาดิล ( ซัยยิด อิหม่าม )นั้นมิอาจนำเสนอแก่สายโลก นอกจากได้รับการตรวจทานอย่างละเอียดโดยท่าน ซัยคุลอัล-อัซอารีย์ และมัจมูอุล บูฮุส , ถึงกระนั้นเขาเหล่านั้นได้เก็บเงียบโดยไม่ได้แสดงอาการเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ล ไม่ว่าแต่ละครั้งมีหล้กฐานทที่ชัดเจนและได้นำเสนอแก่ อัล-อัซหารฺ , แต่ว่าอัซซัยคุล ฟัรฺฮาต อ้ล- สาอูดี อัลมูนยี วากีลวีรอซาตู อํล อัซหารฺ อัล-ซารีฟ และผู้บริหารงานทั่วไป สำนักลานวิจยและเขียนตำรา อัล-อิสลามียะย์ โดยส่วนตัว ได้ถากถามเกี่ยวกับการอยากรู้อยากเห็นจากกลุ่ม อัลญิฮาด นั้น เลยกล่าวว่า ( ฉันได้สง่เสริมอย่างเต็มที่ต่อหนังสือคำชี้แจงของซัยยิด อิหม่าม และฉันขอประทานพรด้วยเต็มใจ เพิอเครือค่ายอื่นๆ ได้ติดตาม และละทิ้งนโยบายการก่อการร้าย ซึ่งเป็นแนวทางที่เสียหายมากกว่าความเจริญ ) รายงานจาก อัล- กอหิเราะห์ : ซารีย์ฟุล ฮิลมีย์
เป็นที่ประจักษ์อยู่แล้วการค้นคว้าเรื่องการญิฮาดนั้น มีอิธิพลต่อกลุ่มอัล-กออีดะห์ ถ้ามองย้อนหลัง ดร.ซัยยิด อิหม่านนั้นได้เขียนตำรา العدة)، (العمدة في إعداد ซึ่งตำราเล่มนี้ได้เขียนขึ้นเพื่อเป็นคู่มือในการปฏิบัติการสงคราม , และกลุ่มอัล-กออิดะห์ ถือตำราเล่มนี้เปรียบเสมือนกฎหมาย/กฎระเบียบของสงคราม. และเอกสารชี้แนวทางแท้จริงการปฏิบัติการญิฮาด นั้นให้ผลสำเร็จมากแก่กลุ่อัล-กออิดะห์ , เพราะผลพวงความรู้พวกเขาได้รับอิธิพลมาจากการเขียนตำราของซัยยิดอิหม่าน อัซซารีมากกว่าจากทฤษฏีของนักคิดอื่นๆ ที่มีชีวิตร่วมสมัยนี้.
มูนตาซียรฺ อัซซียารฺ ทนายความ อัลยามาอาตุลอิสลามมียะห์ ที่อิยิปต์ ได้กล่าวว่า “ ผมคิดว่าการค้นคิดวิจัยเรื่องนี้ ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงแนวทางของกลุ่อัล-กออิดะห์ ” แต่ท่านรู้สึกว่าอาจจะไม่กระทบต่อการปฎิบัติการทางทหารกลุ่มอัล-กออิดะห์ ภายใต้การปกครองของอเมริกาบนผืนแผ่นดินของอิรักและอัฟกานิสถาน . และ อัลซียาต ได้รายงานว่าหนังสือชี้แจงเล่มนี้ได้รับ อิธิพลอย่างมากในกลุ่มประเทศอาหรับและกลุ่มประเทศอิสลาม , และท่านได้แสดงความคิดเห็นว่า “นิสัยความอยากลอง จากกลุ่มญิฮาดนั้น อันได้แก่การคิดค้นที่จะนำพาไปยัง การหยุดยั้งการปฎิบัติการ และโต้ตอบการก่อการร้าย และการระเบิดในประเทศอาหรับ และในประเทศอิสลามที่ไม่ได้ตกเป็นการปกครองของประเทศอื่น, และการดังกล่าวกลายเป็นแนวทางการเคลื่อนไหว ญิฮาด ในแผ่นดินที่ถูกปกครองโดยประเทศอื่น หวังว่าคงไม่ทำให้เกิดการและขยายการปฎิบัติการอย่างกว้างขวาง, ฉะนั้นเลือดเนื้อประชาชนทั่วไปจะได้รับการปกป้อง, และต่อไปหนังสือดังกล่าวจะได้รับอิธิพลต่อการเคลื่อนไหวของญิฮาดทั่วโลก
สามี มาฮฺมูด อัสซอรอานี ( ราชอาณาจักร ซาอุดีอารเบีย ), 23/11/2007 ได้กล่าวว่า กระผมขอกล่าวสวัสดีแก่ ดร.ฟาดีล ( ซัยยิด อิหม่าน ) ในการวิจัยที่ชี้แนวทางสามัญสำนึก และการกลับมาแก่ร่มเงาแห่งความเข้าใจ สาลัฟ ที่นำโดย อัล-กุรอ่านและซุนนะห์ ตามความเข้าใจ สาลาฟูลอุมมัต และได้ละทิ้งความรู้สึกและอารมณ์ ทั่วไปที่ไม่เป็นแนวเดียวกันกับกฎชารีอะหฺที่บริสุทธ์
,และผมขอวอนต่ออัลลอห์จงประทานแนวทางแก่มุสลิมีนที่หลงทาง, ด้วยเหตุนี้ที่เหมาะสมที่สุดกับอุลามะอฺ
อาบูอัยยุบ ได้กล่าวว่า ( แท้จริงกลุ่มญิฮาดอิยิปต์ มีความรู้สึกดีขึ้นและพอใจต่อหนังสือ ดร.ฟาดิล(ซัยยิด อิหม่าน) เสมือนรากฐานหนทางสันติแก่การยุติการปะทะ ระหว่างกลุ่มของเขากับรัฐบาล,เพื่อปกป้องต่อการเสียเลือดเนื้อ และบรรลุความสำคัญของกฎชารีอะห์ ) และท่านได้กล่าวอีกว่า ( หนังสือชี้แจงใหม่นี้ มิใช่เฉพาะกลุ่ม และพวกโดยเฉพาะ และมิใช่คำติเตียนแก่ส่วนตัวบางคน แต่ว่าเป็นการแก้ปัญหาเพื่อเหินห่าง ให้ไกลจากความผิดต่อกฎชารีอะห์ ในการปฎิบัติการญิฮาด ) .
อุสามาฮฺ รุซดี ได้กล่าวว่า : หนังสือของ ดร.ฟาดิล คือ การกระทำที่เก่งกล้าและสำคัญอย่างยิ่งเมื่อกลับไปดูย้อนหลังผู้เขียนเปรียบเสมือนผู้เรียบเรียงตำราหลายๆ เล่มที่สำคัญ ในก่อนหน้านี้หนังสือของท่านเคยได้รับสมญานามว่า มานีปาสตู / โดสตูรฺคู่มือ หรือ กฎระเบียบ สำหรับกลุ่มพวกบางส่วนที่เป็นภาคีของ ฮากีกอตุลอิสลามียะห์ (อิสลามเที่ยงแท้) และญิฮาดที่แท้จริง สาเหตุที่การปฏิบัติ การของพวกเขา ........... และผมหวังว่าหนังสือนี้เสมือนการเริ่มต้นที่ต้องติดตามด้วยภาษาเขียนอื่น ผมหวังว่าได้นำเสนอในเวลามที่ออกอากาศที่อิสระต่อไป
อัลมุนญี ได้กล่าวว่า : แท้จริงหนังสือเล่มนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทำใหม่ / แก้ไขใหม่ ในความหมาย ญิฮาด , เพราะฉะนั้น การญิฮาดในอิสลาม ไม่ใช่เลื่อนหายไปกับล่วงเวลา ฉะนั้นมีความจำเป็นต้องทำให้ใหม่ โดยผ่านหนังสือของ ซัยยิด อิหม่าม , แต่ว่า ญิฮาดนั้นเป็นสิ่งที่แท้จริงในกฎของชารีอะห์ที่มีนโนบายและขอบเขตเพื่อต้านผู้คนที่ล่วงล้ำไม่ว่าเขาเหล่านั้น ( มุสลิม ) มาจากพวกเราเอง , และเพื่อช่วยเหลือผู้คนที่ถูกข่มเหง / ถูกทำร้าย ไม่ว่าพวกเขามิใช่มาจากพวกเรา ( ไม่ใช่มุสลิม ) และญิฮาดมไม่สมควรให้ความหมายเพียงด้วยความหมาย ควรปฏิบัติ ด้วยการลั่งเลือด ขโมย หรือ ชิงทรัพย์ และล่วงล้ำทางเพศ .
ดร. มูฮำมัดโซกี อัลฟันญารี เจ้าหน้าที่เขียนตำราอิสลาม กล่าวว่า “ เป็นกำไรชีวิตแก่ แซะห์ อิหม่าม ถ้าเขากล่าวความจริง ”, และท่านได้กล่าวอีกว่า ท่านอรคอย เป็นเวลาลายปีมาแล้ว การวิจัยของท่านเสมือนนี้, ......... และอัลฟันญารี ขอร้อง โลกอิสลาม เพื่อตอบรับการวิจัยนี้และสนับสนุน ( พวกคนที่กลับมาสู่อัลลอฮ์ ) จากสมาชิกกลุ่มญิฮาด , เปรียบเสมือนปฏิบัติตามวจนะท่าน นบี ( ซ.ล. ) "لا تتركوا صاحبكم للشيطان" ความว่า ( อย่าปล่อยเพื่อนๆ ของสูเจ้าแก่ ซัยตอน ( มารร้าย ) ) และสุดท้าย อัลฟันญารี ได้หวังว่า การพยายามนั้นเพื่อให้ได้ความสำเร็จและแบบอย่างนี้เพื่อให้กลุ่เจมาร์อิสลามมียะห์อื่นได้ตามรอย.
ดร. มูฮำมัด อัลมูคตารฺ อัลมาฮดี อาจารย์ มหาวิทยาลัยอั-อัซอัรฺ และ หัวหน้าอัลญัมอียะห์ อัชชารีอะห์ ที่อิยิปต์ ได้ให้วิสัยทัศน์ ว่า การค้นคว้าเรื่อง กลุ่มญิฮาดต่อทฤษฎีความคิด นั้นอาจกล่าวได้ว่าเป็น “เตาบัต นาสูอาต” ขออภัยโทษและสำนึกตัวที่แท้จริง และสังคมควรยอมรับ และต้อนรับด้วยความเต็มใจและดีใจ , อันที่จริงสาเหตุที่ทำความพอใจนั้น มี 2 ประการ ก็คืออันดับแรกเหตุมีความจริงจังต่อหนังสือชี้แจงนี้ / เอกสาร นั้นเอง , อันดับสอง ความพยายามและการปฏิบัติของสมาชิกกลุ่มนั้นเองพร้อมกระนั้นความพยายามบักบั่นหวังว่า กลุ่มอิสลามอื่นๆ ควรเร่งรีบก้าวติดตามและเคลื่อนไหวตามหลักสูตรเดียวกันในสิ่งที่ กลุ่มญิฮาด ได้ ปฏิบัติ , ไม่ว่าหนังสือชี้แจงนี้ / เอกสารยังไม่ได้รับการยอมรับเป็นเสียงเดียวกัน.........และเกี่ยวกับการค้นคว้าของความหมาย ญิฮาด ท่านได้กล่าวว่า การญิฮาดนั้น มีเหตุและสาเหตุ และพวกเขามีสิทธิ์ที่จะประกาศ คือว่า วาลี อามีร์ มุสลิม ( ผู้นำประเทศอิสลาม ) ด้วยสาเหตุนี้ กลุ่ม / พวกไหนๆ ไม่สามารถจะประกาศในที่สาธารณะชน, แต่กลับกัน กันมาของอิสลามนั้นมิใช่ให้อนุญาตในการก่อการร้าย เข็นฆ่าและเผยแพร่ความวุ่นวายบนโลกแห่งนี้ .
ดร. กามาลฺ ฮาบิบ ผู้ชำนาญการเกี่ยวกับกลุ่มญามาอาห์อิงสลามียะห์ ได้กล่าวว่า “ ที่ฝั่งโน้นมีบางกลุ่ม / คณะ / พวก ที่ทำการค้นคว้านโยบายทางความคิดในเรือนจำ, พวกเราเคยได้ยินเกี่ยวกับ นาบิล นาอีม , อันวารฺ อุกาซาห์ , อาฮฺมัด ยูซุฟ และเกี่ยวกับตำรา “ อัลตัสวิรฺ ” แต่ว่าทั้งหมดนี้ยังไม่มีความสามารถที่ค้นคว้าให้สมบูณร์และสมดุลที่เข้มแข็งและมีชื่อเสียงของชมรมนั้น การมาของ “ซัยยิด อิหม่าม ” ในขณะนั้นเป็นหนึ่งสาเหตุ ที่ทำให้การค้นคว้าเส็จสมบูรณ์ เพราะเหตุว่าได้วินิจฉัยว่าท่านมีความสามารถ และมีวิชาความรู้ในสถานะประวัติการญิฮาด, ได้ทราบว่าได้ตอบรับเป็นส่วนมาก , และแล้วท่านก็ได้เขียนเอกสาร العمل الجهادي في مصر والعالم" "وثيقة ترشيد เอกสารเกี่ยวกับการชี้ แนะแนวทางการญิฮาดที่อิยิปต์และทั่วโลก, และผู้นำการญิฮาดได้ตอบรับเป็นอย่างดี.
ดร. กามาล ฮาบีบ ได้ส่งเสริมการวิจัยและค้นคิดครั้งนี้แลท่นได้กล่าวว่า : พวกเขาต้องเข้าร่วมในสังคมและระบอบการเมือง, และอย่าให้คนเช่นนี้ต้องตกอยู่ในเวลาว่างเป็นเวลานานดโดยไม่ได้ลงไปทำงานในสนาม ดะวะห์ ตัรบียะห์ ( วิเทศน์การเผยแพร่ศาสนา )แก่สังคมหรือการเมือง, ฉนั้นในขณะการเจรจาเรื่องการวิจัยในอิสลาม จำเป็นต้องมีการอ้างอิงที่แท้จริงจากฝ่ายรัฐบาล และระบบการเมืองที่ต้องการนโยบายที่ได้ชื่อว่า “ "الإسلام المشارك คือ การร่วมมือในอิสลาม , หมายความว่า การยอมรับของแนวทางและการเมืองตามนโยบายของกฎหมายและรัฐธรรมนูญของประเทศ , และจไม่เป็น المستبعد" "الإسلام คือ อิสลามแบ่งแยก( แยกอยู่ตามลำพัง ) ที่ได้เกิดขึ้นในขณะนี้กับกลุ่มใหญ่ เช่น อัล-อิควาน อัล-มุสลิมีน .
ดร. กามาล ฮาบิบ การค้นคว้าและวิจัย ที่ได้เสนอโดย “ ซัยยิด อิหม่าม ” นั้น มิใช่เรื่องใหม่ที่เต็มไปด้วยความหมาย , เพราะว่ามันคล้ายๆ ส่วนหนึ่งของเหล่าก่อของกฎหมายทั่วไปของชารีอะห์อิสลาม และการสรรหาที่มีอยู่ใน ฟิกกาห์ อิสลาม (บทบัญญัติอิสลาม )นั้นเอง . แต่ว่าพวกเราพึ่งได้รับสิ่งใหม่ในระบบการปฏิบัติการ ได้แตกแขนงของแนวทางการ “ญิฮาด สาลาฟี ” ได้ให้ความคิดเห็นว่า ระบอบการปกครองของอิสลามได้กลายเป็น มุรตัด ( โมฆะ ทางศาสนา), จากนั้นจำเป็นต้องทำสงครามด้วยอาวุธยุทโธปกรณ์ . และจำเป็นต้องรักษาเยี่ยวยาด้วยวิธีเดียวกัน , และด้วยแนวทางนั้นจะได้ดึงเยาวชนอิสลามกลับสู่หนทางเดียวกันเป็นจำนวนมาก, และเป็นสิ่งท้าท้ายที่แท้จริงแก่ระบอบการปกครองของประเทศอาหรับและประเทศอิสลามใช่น้อย , เหมือนที่ได้เกิดขึ้นประเทศ ไนจีเรีย มอร๊อกโค ซาอุดีฯ อินโดนีเซีย และ ประเทศในตะวันออกกลาง .
อัล-มีสรียูน ได้กล่าวชัดเจนว่า : สมควรที่จะนึกถึงว่า ดร. ซัยยิด อิหม่า อัซซารีฟ , เป็นนักเชี่ยวชาญทางทฤษฏีการญิฮาดและนักเขียนและค้นคว้าวิจัย , และเป็นผู้นักเชี่ยวชาญที่ได้รับการเคารพเป็นอย่างยิ่งในทุกฝ่ายของแนวทางญิฮาด ทั้งในและนอกประเทศอิยิปต์ . ด้วยการอยากรู้อยากเห็นของท่าน จะทำให้การแก้ไขความผิดพลาด ที่ยิ่งใหญ่ที่ได้ปะทุขึ้นจากความเข้าใจที่ผิดๆ ต่อตำราของท่าน"العمدة في إعداد العدة". .
ฮีซาม ตัมมาม : ได้ค้นคว้าครั้งสุดท้ายใน การญิฮาด ที่อิยิปต์ ได้สังเกตการณ์ในคณะสังเกตการณ์ การเคลื่อนไหวของอิสลาม. และการสังเกตุการณ์ครั้งนี้ได้รับการตอบรับต่อการค้นคว้าจาก"جماعة اسلامية" เจมาร์ อิสลามียะห์ ” ที่มีความต้องการหยุดยั้งการก่อการร้ายที่รู้จัก ในปี 1997 ค.ศ. , และในที่สุดผู้นำ และคณะสมาชิกส่วนมากนั้นได้หลุดพ้นออกจากเรือนจำ.
อิหม่าม อาหมัด ซอดิก อับดุลรอห์มัน มีความประสงค์ขอกล่าวคำตักเตือนในที่นี้ : โปรดระลึกถึง คำตรัสของอัลลอฮ์ ฮูตาอาลา : وُسْعَهَا ...» «لاَ يُكَلِّفُ اللّهُ نَفْساً إِلاَّ (البقرة:286) ความว่า ( อัลลอฮ์ มิได้ทรงให้รับภาระงานที่หนักหนาแก่มนุษย์แต่ละคน นอกเหนือกำลังของแต่ละคน ) ฉะนั้นคุณโปรดปฏิบัติการงานด้วยวิชาความรู้เพราะว่าจุดมุ่งหมายของวิชาความรู้นั้นคือการปฏิบัติ , แต่ว่า อย่าไปรับภาระงานสิ่งหนึ่งสิ่งใดที่องค์อัลลอฮ์มิได้สั่งให้ทำไว้เพราะท่านอยู่ในสถานการณ์ มูสตาดอีฟีน
/ อ่อนแอ ไม่มีความสามารถ .
สุดท้ายด้วยคำกล่าว ของ ดร. ซัยยิดอิหม่าม ในเอกสารชี้แนวทาง สุดท้ายนี้ , เพราะ การญิฮาด คือ ฟัรดู สิ่งที่ต้องกระทำตลอด ในส่วนชนชาติอิสลามจนถึงวาระสุดท้ายของโลก . ในปี
ที่สุดท้ายนี้ ได้บังเกิดหลายความผิดที่ใหญ่ยิ่ง ต่อชารีอะห์ ในหน้าที่ของ การญิฮาด ฉะนั้นจำเป็นต้องมีการให้ความนึกคิดและความระมัดระวังเกี่ยวกับความผิดนั้น , นี่แหละการชี้แนะเพื่อให้เกิดการเขียนหนังสือนี้ , ที่ผมหวังไว้คาดว่าเอกองค์อัลลอฮ์ ทรงให้บังเกิดและประโยชน์แก่ อิสลามและมุสลีมีน, แท้จริงอัลลอฮ์นั้นแนบใกล้และยอมรับเสมอ.
رََبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ (127)، وَتُبْ عَلَيْنَا إِنَّكَ أَنتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ (128) (البقرة:128،127) وآخر دعوانا أن الحمد لله رب العالمين. وصل اللهم على نبينا محمد وعلى آله وصحبه وسلم تسليمًا كثيرًا.
الجمعة‏، 28‏ ذو القعدة‏، 1428
7 ธันวาคม / 7 December 2007

ส่งบทความโดย
امام احمد صديق عبدالرحمن
อิหม่ามเครือข่ายมุสลิมรักมนุษยชาติแห่งประเทศไทยDarussalam
เครือข่ายมุสลิมรักมนุษยชาติแห่งประเทศไทย Darussalam
มัสยิดอิสลาม 157 ม.14 ต.ป่าตึง อ.แม่จัน จ.เชียงราย 57110 มือถือ 0871835027 / 0892667065
Email:muslimlovemankind@muslimthai.com หรือ muslim-td@thaimail.com
]]> دكتور سيد إمام http://www.pundok.com/index.php?entry=entry080421-145352 دكتور سيد إمام
دان وثيقة فرتونجوق عمالن جهاد دمصردان دسلوره دنيا

بسم الله الرحمن ارحيم
الحمد لله رب العالمين والصلاة والسلام على رسوله الصادق الأمين، المبعوث من ربه رحمة للعالمين، وعلى آله وصحبه أجمعين. وبعد
سبنرث ساي دافة ممباج اف يغ ترسيبار ددالم (اسلام اون لاين.نت) مغنأي قصه هيدوف دكتور فضل (سيد إمام) دان بواه۲ فيكيرانث ددالم (وثيقة ترشيد العمل الجهادي في مصر والعالم وفق الضوابط الشرعية)، مك ساي فيكير بوكو اين فاتوته دترجمهكن كفد بهاس تهاي دان بهاس ملايو سفاي اورغ۲ دسيني يغ برجاكف تهاي اتو ملايو دافة ممباجث دان ممبيداكن دانتارا فاهمن يغ بتول دان فاهمن يغ ساله بركنأن دغن جهاد. دان سبلوم ترجماهنث دسلسايكن دغن سمفرنا سوك جوك ساي سيبركن فغنالن ريغكس بركنأن دغن دكتور فضل (سيد إمام) سجارهث جهادث كتابث دان بواه۲ كاجين يغ تراخير ددالم وثيقة ترشيد العمل الجهادي اين، سموك الله ممبري منفعتث كفد ديري ساي سنديري دان كفد اندا ممباج، دان سموك الله ممبري فيمفينن فرتونجوق هدايتث كفد كيت سموا امين.

فرتام: فركنالن فريبادي دكتور فضل سيد امام
دكتور فضل اياله سؤرغ مصر يغ برإجازة دكتور فراوباتن، بلياو دكنالي دغن نام السيد إمام عبد العزيز الشريف، دان دكلر جوك الشيخ عبد القادر بن عبد العزيز، اي اداله سؤرغ اهل فيكير فرتام دان فاليغ فنتيغ ددالم كرقكن جهاد سدنيا، بهكن كبايقكن اهل فيكير دميدان جهاد هاري اين سفرت ابومحمد المقدسي ابو قتادة الفلسطيني دانلأينث۲ اداله فرنه منجادي مريد فلاجركفداث سجارا لغسوغ اتو ملالؤي كتابث، تراتامث كتابث يغبرتاجوق "العمدة في إعداد العدة للجهاد في سبيل الله" اساس۲ فرسيافن ككواتن اونتوق برجهاد دجالن الله.
دكتور فضل (سيد أمام) بركهوين دغن فرمفوان فلسطين دان مندافة انق 4 للاكي دان 1 اورغ فرمفوان، كمدين بركهوين دغن فرمفوان يمن دري بندر إب دان ملاهيركن انق فرمفوان ساتو اورغ سكارغ اين برعمور 4 تاهون
دكتور فضل برفينده كلوار دري مصر فركي بركرج دنكري سعودي، دان فد تاهون 1981م دكناكن حكوم فنجارا كران كيس فمبونوهن انوار السادات، بلياو تروس برادا دسعودي هغك سمفى كفد تاهون 1986م، كمدين بلياو برهجره منوجو كفاكيستان دسان بلياو برخدمة مراواتي مجاهدين يغ لوك دالم فرتمفوران، دان بلياو دلنتيق ممكغ جاواتن فغوروس بسر هوسفيتل هلال كويت دبيشاور سماس ففراغن جهاد ملاوان تنترا فنجاجه روسيا، كمدين بلياو منيغكل بومي فاكيستان سباكى فلاريان ديري دري فنغكافن ترهادف اورغ۲ عرب دبندر بيشاور فد تاهون 1993م. ستله ايت بلياو ماسوق كنكري سودان كمدين برفينده فول كنري يمن، دان سمفى دسان داخير ففراغن يمن، ستيباث ديمن بلياو تروس منوجو كبندر إب دسلاتن نكري يمن، دسيني بلياو برخدمة سباكى دكتور رواتن دهوسفيتل دار الشفاء التخصصي دبندر ترسبوة، كمدين فد تاهون 2001م بلياو دتغكف دتمفة كرجاث لالو دفنجاراكن ديمن سهغك بلياو دهنتر كنكري مصرفد تاهون 2004 م، دان سهغك سكارغ اين بلياو ماسيه برادا دالم فنجارا العقرب دبندرطرة نكري مصر.
اسامة صديق سسؤرغ فميمفين اسلام مصر يغ ادا هوبوغن رافة دغن اليران فميكيران جهاد دبيشاور سكارغ برادا دجرمن سباكى سؤرغ فلاريان فوليتيك منرغكن كفد ورتاون سورتخبر«الشرق الاوسط» كاتث: «سسغكوهث ساي دافة بركنالن دغن دكتور فضل (سيد امام) سماس بلياو منجادي فغوروس دهوسفيتل هلال كويت. بلياو ملنتيق ساي ممكغ تغكوغجواب دبيدغ اوروسن اكام كفد بيت الانصار يغ مروفاكن تمفة سمبوتن كداتغن مجاهدين عرب دان اورغ۲ يغ جدرا كملاغن ساكية دالم ميدان فرتمفوران جهاد دافغانيستان، مك ساي منجالنكن توكس ممبري فغاجران اكام دسيني، سماس ايت ساي دافة برتمو دغن د. فضل، بوليه دكاتكن ستيف هاري سلفس سمبهيغ ظهر دمسجد هوسفيتل هلال كويت ساي دافة مداكرة دغن بلياو. ساي ممبنتغ كفداث مسأله۲ اكام يغ دفرسؤالكن اوليه اخوة ددالم مجليس يغ ساي ممبري فغاجران اكام درومه سمبوتن بيت الانصار، تافي شيخ دكتور فضل تيدق منجوابث ملينكن ستله مميكر سجوروس كادغ۲ ساي تراسا سأوله۲ بلياو تيدق تاهو هندق منجواب مسأله ايت، تافي بيلا بلياو برجاكف تيبا۲ ساي تراسا سأكن۲ برادا دهادفن سؤرغ عاليم، بهكن سؤرغ عاليم دري ماس سلف صالح هيدوف دزمان كيت اين. بلياو ممبري جوافن ترهادف سؤالن۲اكام دغن دليل۲ دري قرآن دان سنة جوك فركتأن۲ صحابة ستروسث فركتأن۲ اهل العلم، دان بلياو منجلس مان راجح. بهكن ساي تيدق فرنه برجومفا سؤرغ عاليم سأومفاث سسلأين دري الشيخ العلامة الشنقيطي صاحب تفسير «أضواء البيان في إيضاح القرآن بالقرآن». سياف يغ ادا أساس علمو اكام ممباج كتاب۲ الشيخ فضل اكن دافاتي كسروفأن اين، اوليهئيت بلياو ساغتله۲ مغساني ترهادف ديري ساي، بوكنله مغساني ساي دسكي علموث ساج تافي جوك دسكي اخلاق دان كفريبادينث، مك تيدق شك لاكي بلياو اداله ترماسوق دالم كولوغن فارا علماء ربانيين (ولا نزكي على الله أحدا)
كدوا: كفيمفيننث دان جهادث
سسعكوهث كبايقكن اسلاميين مغتهوي دغن جلس بهوا دكتور فضل/سيدإمام اداله منمفاتي اورغ فرتام ددالم فرتوبوهن الجهاد الاسلامي سبلوم فرتوبوهن اين دفكغ اوليه ايمن الظواهري، دان بلياو منجادي كورو اكوغ كفد الظواهري، بلياو اداله فقيه فرتام كفد القاعدة» دان فرنجغ ايديا جهاد سدنيا.
دكتور فضل/ سبد إمام دلنتيق سباكى امير جماعة الجهاد ديشاور فد تاهون 1987م. دان بلياو اداله اورغ فرتام منجادي أمير جماعة الجهاد دان بلياو ساغة۲ برصفة رهسيا دالم كفيمفينن جهادث سهغك كبايقكن اغكوت فرتوبوهن تيدق مغتهوي بهوا سيد إمام اياله امير كفد غرتوبوهنث.
كمدين دكتور فضل/ سيد إمام ملتقكن جواتن امير جماعة الجهاد فد تاهون1991م. دان بلياو هاث جوكوف دغن ممكغ اوروسن كاجين شرعية فرجيتقكن دان سيباران، بلياو اياله منجادي سؤرغ عاليم مغاتسي درفي منجادي سؤرغ فميمفين كرقكن، اوليهئيت بلياو منومفوكن تناكاث دسكي كاجين علمي شرعي دان فمبينأن تيوري فلقسنأن جهاد.
دغن فغهنتين دكتور فضل/سيد إمام دري توكس سباكى اميرفرتوبوهن جهاد ايت دافة مغساني دالم فميكيران دان فرجالنن هيدوفث، بهكن مغاساني فرجالنن جماعة الجهاد ايت سنديري دان فرجالنن كرقكن۲ جهاد دسلوروه دنيا، دان ممباوا كفد فراوباهن دالم فرهوبوغن إقليمي دان انتارا بغسا، دسان براليهله كفيمفينن